|
NIET RECHT AANKIJKEN!!
|
Saturday, August 03, 2002
dit kan dus nu de deur uit!
posted by Dr.D at 5:18 AM
Thursday, February 14, 2002
Psyche
Het is de schuld van een ander HIERBIJ IS DE AMBTENAAR INFUNCTIE NIET MEEGEREKEND!!
Het verband tussen gedragsstoornissen en delinquentie is evident. Toch blijft de behandeling van daders vaak achterwege.
OM DE HOEK van haar kantoor zag een vriendin een Marokkaanse jongen die bezig was een vrouw van haar handtas te beroven. Ze joeg hem weg. Een paar uur later verscheen de jongen met een ijzeren staaf en vernielde de wachtkamer van haar kantoor volledig.
Iedereen die met delinquente jongeren te maken heeft, herkent dit gedrag en zal vertellen dat alle jeugdige delinquenten een gestoorde gewetensfunctie hebben en zonder uitzondering hun problemen aan anderen wijten. Volgens een groepsleider in een justitiële behandelinrichting is het gebruikelijk dat hij door zijn pupillen verantwoordelijk wordt gesteld voor alles wat hun is 'overkomen'. Dat ze hem pas kennen sinds ze in de inrichting zitten, maakt geen verschil, want zo ervaren zij de werkelijkheid.
Ritchard L., de zoon van een afwezige Antilliaanse vader en een overbezorgde Nederlandse moeder, die zomer 1996 Joes Kloppenburg in Amsterdam doodschopte, beleed voor de rechtbank huilend zijn spijt: ,,Ik ben me er zeer van bewust dat ik onherstelbaar leed heb toegebracht. De pijn die dit met zich meebrengt zal ik altijd blijven voelen.'' Hij kreeg acht jaar onvoorwaardelijk.
Nog geen jaar later, toen de rechtbank in Leeuwarden twee leden van het collectief dat Meindert Tjoelker doodde tot 16 maanden veroordeelde en de derde (wiens schoenafdruk in de hals van het slachtoffer stond) vrijuit liet gaan, liet Ritchard weten 'verbijsterd' te zijn door de lage straffen. Niet omdat ze in geen verhouding stonden tot het toegebrachte leed, maar omdat ze onrechtvaardig waren jegens hem: hij wilde gratie. We mogen er rustig vanuit gaan dat Ritchard de wereld als een groot complot tegen zichzelf ervaart en dat in zijn lezing van het gebeurde de schuld bij de slachtoffers ligt van wie er een ,,vreemd had gelachen'' tegen zijn neef.
In hoeverre duidt zo'n verwrongenbeeld van de werkelijkheid op een psychiatrische stoornis? De touwtrekkerij rond L.'s veroordeling illustreert goed de verdeeldheid hierover. Een psychiater en een klinisch psycholoog adviseerden de rechtbank TBS met dwangverpleging, omdat ze het gevaar voor recidive aanwezig achtten (hij was trouwens al eerder voor gewelddelicten veroordeeld). L. had als couveusekindje letsel opgelopen en was van een reeks LOM-scholen verwijderd. Dit alles leidde tot ,,leer-, gedrags- en persoonlijkheidsstoornissen''. Daarom was hij enigszins verminderd toerekeningsvatbaar. 'Enigszins', want L. was volgens de psychiater geen volstrekte psychopaat bij wie gewetensnood en emoties ontbreken.
Ritchard wilde niets weten van TBS, een maatregel met een 'open eind', en bovendien slecht voor de status onder zijn vrienden, de grootste zorg van zulke jongens. Er kwam een contra-expertise van een zenuwarts die TBS-behandeling onnodig vond. Ten slotte ging de rechtbank af op een nieuw advies van het Pieter Baancentrum: L. leed weliswaar aan een ,,zeer lichte persoonlijkheidsstoornis'', maar was wel volledig toerekeningsvatbaar. Het delict kwam van het overmatig drankgebruik en niet van de combinatie met de stoornis zoals de eerste deskundigen meenden. De kans op herhaling werd gering geacht, ondanks de eerdere gewelddelicten.
Volgens de wereldwijd gebruikte Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (de DSM) kan pas van een persoonlijkheidsstoornis worden gesproken met het achttiende jaar (L. was 21 ten tijde van het delict). Eerder is de persoonlijkheid nog niet volgroeid. Gedragsstoornissen gaan er vaak aan vooraf. Er moeten volgens de DSM 'op zijn minst drie vaste gedragspatronen zijn, waarin algemeen erkende, aan de leeftijd aangepaste normen en regels worden overschreden en de rechten en behoeften van anderen worden geschonden'. En waarbij bovendien het sociaal functioneren ernstig wordt belemmerd.
Kinderpsychiater prof. Th. Doreleijers liet voor zijn promotie-onderzoek alle minderjarigen onderzoeken die in 1993 in het arrondissement Den Haag wegens een strafbaar feit voor de rechter kwamen. Hij vond diverse gedragsstoornissen bij 67 procent van hen, elfmaal het percentage onder de totale Nederlandse jeugd. Dit cijfer is hoog omdat norm- en regelovertreding gedeeltelijk wetsovertredingen zijn, wat niet wil zeggen dat deze diagnose en delinquentie met elkaar samenvallen. Wegens die overlap vinden veel insiders deze schatting overdreven.
Zulke bezwaren gaan niet op voor de DSM-stoornissen die bij de Haagse delinquenten in maar liefst de helft van de gevallen met hun gedragsstoornissen samengaan. Aandachtstekortstoornis en hyperactiviteit (ADHD) is de belangrijkste en werd bij 14 procent vastgesteld. In het algemeen wordt ongeveer de helft van de ADHD'ers voor hun dertigste gearresteerd; 15 procent voor een zwaar delict. ADHD (biologisch bepaald en waarschijnlijk voor de helft erfelijk) ontregelt twee van de drie hersensystemen die de aandacht reguleren: alert en wakker blijven (hyperactiviteit compenseert een tekort aan energie hiervoor) en de planning van het gedrag.
In onderzoek van de psycholoog prof. R. Loeber c.s. staat ADHD op de tweede plaats van de twaalf kindgebonden factoren die delinquentie het best voorspellen, na gebrek aan schuldgevoel, verreweg de belangrijkste van alle denkbare verklarende variabelen. Het verband is echter indirect: ADHD wordt pas een risicofactor als het leidt tot verlegen en teruggetrokken gedrag, druggebruik, gedragsproblemen of het genoemde gebrek aan schuldgevoel. Dat is heel vaak het geval, maar kan door ouders redelijk worden vermeden.
Dertien procent van de Haagse groep bleek aan de zeer strenge DSM-criteria voor drugs- of alcoholafhankelijkheid te voldoen. Uit interviews met hen bleek het gebruik viermaal zo hoog; 19 procent zei er problemen mee te hebben. Alcohol en drugs spelen als verklarende factor voor criminaliteit een geringe rol, omdat het verband vooral andersom ligt: eerst delinquentie, dan alcohol en drugs. Volgens de Haagse delinquenten speelden alcohol en drugs in 10 procent van de gevallen een rol bij het delict. Nu, zeven jaar na Doreleijers' onderzoek, cocaïne en vooral xtc sterk zijn opgekomen, ligt dat percentage ongetwijfeld hoger.
Ten slotte moeten de affectieve stoornissen, met name depressie, worden vermeld, die onder 11 procent van de Haagse groep werden gevonden. Deprimerende omstandigheden, slechte schoolprestaties en een slechte relatie met ouders liggen er vooral aan ten grondslag. In combinatie met alcohol en drugs, gedragsstoornissen en vooral ADHD bevorderen affectieve stoornissen suïcidaal gekleurd risicogedrag waarvan ook anderen het slachtoffer kunnen worden.
Doreleijers' onderzoek - vooralsnog de beste schatting van stoornissen bij jeugdige Nederlandse delinquenten - komt globaal uit op 65 procent DSM-stoornissen die bovendien het sociaal functioneren ernstig belemmeren. Ruim de helft daarvan, 35 procent, heeft twee of meer diagnosen. Zo'n grote overlap tussen delinquentie en psychiatrische problematiek is niet vreemd omdat de achtergronden van beide grotendeels overeenkomen: geboortecomplicaties en aanleg, gebroken gezinnen, gestoorde of verslaafde ouders, mishandeling en verwaarlozing, armoede en sociale desintegratie.
Zowel vanuit het belang van de betreffende jongeren als vanuit dat van de criminaliteitspreventie zou ten minste de circa 35 procent met meer dan één diagnose dienen te worden behandeld. Van alle veroordeelde jeugdigen krijgt echter slechts een kwart een behandelplaats en niet meer dan 3 procent de intensieve specialistische aandacht die eigenlijk nodig is.
posted by Dr.D at 6:27 AM
Saturday, February 02, 2002
Prof. dr. K.Lorenz heeft een boek geschreven over agressie bij dier en mens. In dit boek vergelijkt hij de lichaamstaal van dieren met die van de mens, waneer het gaat om agressief gedrag. Hij maakt daar veel gebruik van termen als drift, instinct, territoriumgedrag en baltsgedrag. Sommigen verafschuwen het vergelijken van dieren en mensen maar in ieder geval in deze context zijn deze woorden ook prima op mensen van toepassing. We zeggen toch immers ook: "hij gedroeg zich beestachtig". Er zijn echter opvallende verschillen tussen de agressie van dieren en die van mensen. Dieren kunnen hun agressie beter begrenzen. Een gevecht zal altijd weer eindigen. Behalve door een ongeval zullen dieren hun eigen soortgenoten niet doden. Mensen doen dit wel. Gemotiveerde agressie komt bij dieren ook niet voor. Zij kennen bijvoorbeeld geen woorden als wraak of vergelding. Er zijn verschillende redenen waardoor de mens gedreven wordt tot zijn agressieve daden. Dit zijn de voornaamste:
boosheid
angst
psychose
drank en drugs
bravour
Veel mensen denken dat de boosheid de belangrijkste reden voor agressie is. Vaker is angst de reden.Paniek kan plotseling omslaan in een aanval van blinde woede. Bij pschychotische mensen, mensen die hallucineren of ziekelijke waandenkbeelden hebben, is ook vaakangst in het spel. Deze mensen kunnen iedereen wantrouwen en zijn dan dus eigenlijk alleenagressief uit zelfbescherming. Drank en drugs zijn heel verraderlijk wat dit betreft. Deze middelenkunnen een verschillende uitwerking hebben. Zo zijn er drugs (waaronder drank) die overmoedig maken.Er zijn ook drugs die als ze verkeerd werken angst veroorzaken. Sommige middelen kunnen jeeen juiste kijk op de realiteit doen verliezen. Gevaarlijk is het vooral dat al dezemiddelen de gebruiker de controle over zichzelf kunnen doen kwijtraken. Daders die achteraf zeggen niette hebben geweten wat ze deden, hebben wat dat betreft geen ongelijk. Ze wisten echter nog wel watze deden toen ze de middelen tot zich namen. Dus: 'bezint voor ge begint'. Bravour en stoer gedrag in een groep zijn ook vaak aanleiding tot zinloos geweld en agressieve handelingen. Er is hiernaar veel onderzoek gedaan enwat dit betreft zijn zeker nog niet alle vragen beantwoord. Duidelijk is wel dat 'er bij horen'en 'laten zien dat je iets durft' erg belangrijk zijn. Het geeft ook een enorme stoot adrenaline.Wat als een 'grapje' bedoeld is kan enorm uit de hand lopen. Zeker als er ook nog drank of drugs in het spel zijn. Agressieve toestanden die voorkomen wanneer een menigte mensen verenigd is, zoals bijvoetbalwedstrijden ontstaan ook vaak door een combinatie van middelengebruik, stoer gedrag en angst.
Boosheid.
Boosheid is een emotie die iedereen wel eens heeft. Boosheid leidt gelukkig niet altijd tot agressiefgedrag. Veel mensen zijn uitstekend in staat hun boosheid te verwoorden of anderszins te laten blijken.De uiting van boosheid gaat meestal gepaard met stemverheffing en dit wordt vaak met gebaren kracht bijgezet, bijvoorbeeld door met de vuist op tafel te slaan. Kwaadheid is een sterkere vorm van boosheid. Als mensen kwaad zijn, verliezen zetijdelijk de helderheid van geest en voelen zij zich verteerd door de emotie. Iemand kan in zijn kwaadheid,in een moment van blinde woede, wel eens iets van waarde kapot gooien, waar hij dan later spijt van heeft. Ook kan het zelfsvoorkomen dat hij een ander (bijvoorbeeld zijn partner) een klap geeft. Zo'n woedeuitbarsting is echtervan korte duur en deze persoon heeft dus nog wel controle over zichzelf. Bij razernij is deze zelfcontroleweg. Razernij ontstaat wanneer er geen natuurlijke manier meer is om de woede te uiten. Razernij is een lichamelijke ervaring, die een fysieke ontlading behoeft, door middel van slaan, stompen, duwen of schoppen.In razernij kun je geen waarde van voorwerpen of personen meer onderscheiden. Razernij is alleen maar destructief en alleen gericht op het luwen van deze emotie. Geweldsincidenten vinden vaak plaats in razernij.
Herkennen van de voortekenen van agressie.
Om geweld te kunnen vermijden is het belangrijk de agressie tijdig te herkennen. Meestal ontstaat de agressie niet van het ene op het andere moment, maar zijn er vooraf een aantal voortekenen te herkennen. Daarbij maakt het wel verschil of iemand boos is of angstig. Vaak is ook te zien of iemand psychotisch is of dat hij middelen heeft gebruikt.
Geprikkeldheid en agitatie.
Voordat iemand zich uit in woede en agressief wordt, zul je meestal geprikkeldheid en agitatie bij hem bemerken. Hij komt dan gejaagd over. De persoon is rusteloos, praat snel en met luidere stem. Hij transpireert meer en trilt mogelijk met armen of benen. Hij balt zijn vuisten. Zijn armen zijn soms stijf over elkaar gevouwen, met opgetrokken schouders. Hiermee sluit hij zich af voor anderen. De spanning is van zijn gezicht af te lezen. Zijn lippen zijn samengeperst en zijn neusvleugels staan wijd open. Hij zet grote ogen op of fronst zijn wenkbrauwen. Hij ademt met diepe zuchten en houdt soms langere tijd zijn adem in. Mogelijk loopt hij daarbij doelloos heen en weer (te ijsberen). Ook kan hij tekenen van ongeduld tonen, zoals trommelen met zijn nagels of knarsen met zijn tanden. Tegen dingen aan schoppen of met zijn vuist op de tafel bonken zijn de eerste tekenen van provocerend gedrag. Als de woede zich tot jou richt zal hij misschien provoceren door met opzet in je intieme zone te komen. Ook zal hij verbale aantijgingen en bedreigingen beginnen te uiten. Hij zal zo proberen ook jou geprikkeld te maken. En dat is makkelijk want dan hoeft hij niet te beginnen met ruzieën. Een duidelijke overgang van agitatie naar woede is moeilijk aan te geven. In ieder geval zal iemand die zijn woede begint te uiten steeds harder gaan praten, tot schreeuwen en daarbij rood aanlopen. Hij zal beschuldigende woorden uiten, met deuren slaan en met voorwerpen gooien.
Angst, psychose en middelen.
Iemand die angstig is of ziekelijk achterdochtig kan hetzelfde laten zien als hierboven genoemd. Alleen zal hij te allen tijde een 'veilige' afstand tot je proberen te handhaven. Deze afstand kun je het best respecteren. Hij zal je naar alle waarschijnlijkheid blijven aanstaren. Hij houdt je goed in de gaten want tenslotte vertrouwt hij je niet. Iemand die psychotisch is kan je soms oninvoelbare vragen stellen. Of iemand middelen heeft gebruikt kun je vaak al merken aan de manier waarop hij loopt en aan zijn lallende spraak. Zo iemand staat meestal niet meer open voor rede of kalmerende woorden.
Is agressie te vermijden, te voorkomen of te hanteren?
We kunnen agressie dus herkennen en soms voortijdig zien aankomen. Maar ja, denk je misschien, wat heb ik aan deze kennis? Kunnen we agressief gedrag ook vermijden, of liever, kunnen we het voorkomen? De laatste jaren wordt binnen beroepen waar men veel te maken heeft met agressieve cliënten steeds meer aandacht besteed aan agressiebeheersing. Bij politie maar bijvoorbeeld ook binnen psychiatrische instellingen worden trainingen gegeven om de medewerkers beter te leren omgaan met agressie. Naast het aanreiken van een aantal 'slimme greepjes' om een agressieve cliënt onder contrõle te houden wordt er ook veel aandacht besteed aan het voorkomen van een agressieve situatie. Door de voortekenen van agressie te herkennen en door op constructieve wijze aandacht te geven aan boosheid, kan een hoop leed voorkomen worden. De technieken die daarbij worden aangereikt richten zich eventueel op een gesprek met de cliënt, maar meer nog op de lichaamstaal. Zoals ik al eerder noemde staat een agressieve persoon namelijk weinig open voor mooie woorden.
Hoe reageren we op een agressieve persoon.
Het zien en ervaren van agressie roept bij mensen gelijksoortige emoties op. In het engels worden de woorden FEAR, FIGHT, en FLIGHTgenoemd als reacties op agressie. Angst, vechten en vluchten zijn onze primaire reacties op een agressieve siutatie.Vluchten is daarbij vaak nog niet eens zo verkeerd. Als je hard kunt lopen kun je daarmee veel onaangenaams voorkomen. Hier is een levende lafaard inderdaad beter dan een dode held. Terugvechten is alleen een goede optie als je een sterke beer bentof een kampioen in karate. In alle andere gevallen loop je door terug te vechten onnodige risico's. Misschien trekt hij bijvoorbeeldwel een mes uit zijn zak en sta je morgen op de voorpagina. Stort je dus maar liever niet in een gevecht.
Maak gebruik van lichaamstaal.
Hoewel agressieve situaties soms niet zijn te vermijden, kan bewustzijn van lichaamstaal helpen bij het hanteren van de situatie.Agressieve personen staan meestal niet open voor sussende woorden. Lichaamstaal is een veel nuttiger middel om in dergelijke situaties te communiceren.
Door middel van oogcontact regelen we de interactie met anderen. Als je een agressieve persoon aankijkt, trek je de aandacht naarje toe. Beter is het om niet te staren, je hoofd af te wenden en rustig door te lopen. Hierdoor kom je niet angstig over, maar ontsnapje wel aan de aandacht van de agressieve persoon. Dit is iets anders dan vluchten. Ook door je klein te maken en niet te spreken kun jeje aan zijn oog onttrekken. Als de persoon zich toch tot jou richt, maak dan door middelvan gebaren met open handen duidelijk dat je geen kwaad van plan bent. Kijk hem niet lang recht in zijn ogen en probeer uit zijn persoonlijke zone te blijven. Voorkom zeker dat je hem aanraakt. Luister of zijn vrienden misschien zijn naam noemen. Als je deze onthoudt kan dit je helpen op het moment dat het werkelijk tot een confrontatie komt. Een persoon die eenmaal begintmet slaan of schoppen vanuit een blinde woede heeft een waas voor zijn ogen en weet niet meer wat hij doet. Door hem persoonlijkaan te spreken kun je hem hier mogelijk uit halen. Zelf ben ik eens in een situatie terecht gekomen waarbij een man op mij insloeg.Ik kon hem stoppen door hem bij zijn naam aan te roepen en te zeggen wat hij aan het doen was: "stop, je bent me aan het slaan!"
Oplossingen van een andere orde.
Vluchten en vechten worden oplossingen van de eerste orde genoemd. Hierbij is er altijd sprake van meer van hetzelfde. Je kunt dus steeds harder gaan lopen of harder gaan vechten, maar in feite verandert er niet iets daadwerkelijks in datgene wat je doet. Behalve oplossingen van de eerste orde, zijn er ook oplossingen van de tweede orde. Hier gaat het er om iets in de situatie te veranderen door iets totaal anders te doen. Ter vergelijking: je kunt met een auto steeds harder willen rijden door het gaspedaal dieper in te trappen, maar op een gegeven moment zul je iets anders moeten doen om dit te bereiken. Het schakelen in een andere versnelling is dan een oplossing van de tweede orde. Een voorbeeld van een oplossing van de tweede orde is:
Een verpleegkundige op een psychiatrische afdeling ziet een man met een mes op haar afkomen. Zij reikt hem een aardappel aan enzegt:"Ik wilde net gaan beginnen met aardappelschillen, maar ik ben blij dat je me komt helpen. De man, verbijsterd door deze onverwachtereactie begint de aardappel te schillen.
posted by Dr.D at 5:31 AM
Friday, February 01, 2002
De URL ligt reeds bij de advocaat!
Ik ben een man van 42 jaar, al heel lang gelukkig getrouwd, heb 4 kinderen, een goedbetaalde baan en ik ben overwegend een gelukkig man. Groot onheil is me tot nu toe altijd bespaard gebleven.
Maar een jaar geleden ontmoette ik een vrouw van 32 . Aanvankelijk leerden we elkaar kennen via dagelijkse e-mails en het 'klikte'.
Wat gebeuren moest gebeurde. Uiteindelijk zijn we elkaar in de armen gevallen en een passionele relatie begonnen.
Zij is 'vrij'. Ze kwam een beetje gekneusd uit een scheiding en ik mocht voor haar een rots in de branding zijn. Op allerlei gebieden. Emotie, passie, sex? Een openbaring voor haar, die jarenlang in een dooie relatie zat waar geen spoor van romance en sex te vinden was. Dat streelde allemaal mijn ego en mede daardoor begaf ik me op het gevaarlijk pad van 'echtelijke ontrouw'.
Fout?
Maar ik hou van haar. En het jaar dat we nu al een geheime relatie hebben is een heerlijk jaar geweest op passioneel gebied. Maar natuurlijk ook een jaar van stress, gehuichel en bedrog. En toch kan ik het niet laten. Ik wil haar niet kwijt.
We ontmoeten elkaar 1xper week, in ideale omstandigheden, lekker knus bij haar thuis en hebben dan de hele namiddag voor ons alleen. Een feest.
Ik beschouw haar heus niet als een stoeipoes om even terzijde te houden. Ik hou echt van haar. Ze is méér dan een minnares.
posted by Dr.D at 5:15 AM
Wednesday, January 30, 2002
AllES WAT
ANDEREN
ZEGGEN!
IS NIET
WAAR!
posted by Dr.D at 3:17 PM
Tuesday, January 29, 2002
Vreemd hoe het gebrek aan sigaretten je in een avontuur kan storten.
Op zondagochtend ga ik met Louis en Charel biljarten. Tegen de middag stop ik er gewoonlijk mee, omdat ik op televisie de voetbalverslaggeving van de zaterdag gespeelde wedstrijden wil zien. Buiten het biljarten op zondag heb ik met die mannen geen contact. De laatste wedstrijd die ik speelde liep wat uit, zodat ik me die middag moest haasten. Te laat merkte ik vergeten te zijn van sigaretten te kopen. Na de voetbal en het middageten ging ik terug naar het café. Er waren een paar mannen darts aan het spelen. Twee jonge mooie vrouwen waren aan het biljarten. Terwijl ik naar de toog liep sloeg ik hen gade. Het is te zeggen, ik keek hoe ze speelden. Vlug vertelde ik Janine, de bazin, waar ik voor kwam. Even later ging de bazin naar achter waar de sigarettenautomaat stond. De biljartpartij bleek afgelopen te zijn. Beide dames kwamen naar de toog, juist naast mij. Ik had een koffie besteld. Naast die koffie stonden twee halflege cola's. "Trekken zou ik nog graag leren." Zei de kortharige brunette. "Ik ook." Zei de rossige. "Dat kan je leren." Merkte ik op. "Kun jij biljarten?" Vroeg de brunette op een vriendelijke toon. Janine was net terug met mijn sigaretten om zich in het gesprek te mengen. "Als er iemand is die jullie kan leren biljarten dan is hij het wel." Zei ze. "Laat eens wat zien." Nodigde de dames me uit. De ballen lagen nog op het biljart, de biljartstokken van de café zijn in goede staat, dus niets belette me om een kleine demonstratie te geven. Al kon ik niet lang blijven. Na een paar stoten hadden de dames het wel gezien. Een serie van 25 overtuigde hen helemaal. Ik beheers het kleine spel nogal goed, dat wil zeggen als de ballen dicht bij mekaar liggen kan ik ze lang bij mekaar houden en zodoende veel punten maken. Zoals Janine een beetje later zei kon ik heel goed spelen maar het ontbreekt me vaak aan concentratie om een wedstrijd te spelen en te winnen. "Kunnen we iets afspreken?" Vroeg de brunette. Ze bedoelde dat ik hen les zou geven. "Het is geen kwestie van willen." Zei ik. Het wanneer was het grote probleem. Niet dat ik geen tijd kon vrijmaken maar meestal ben ik vrij als de café gesloten is. Aan de dames gaf ik te kennen liefst niet teveel pottenkijkers er bij te willen. Hoe we ook zochten we kwamen er niet uit. "Spijtig." Pruilde de rossige. "Geen nood ik heb wel een oplossing, maar dan moet ik weten wat de bedoeling is. Waarmee ik wil zeggen, wat willen jullie kunnen." Zei ik. Ze hadden de bedoeling om een redelijk niveau te halen. "In dat geval zal ik jullie nu een paar oefeningen tonen die jullie dan moeten doen als jullie er tijd voor hebben, ik hoef daar niet bij te zijn." Stelde ik hen gerust. Na een paar weken oefenen konden de dames al aardig overweg. Ze bereikten zowat drie gemiddelde, wat wil zeggen dat ze goede café speelsters waren. De meeste café spelers halen dat getal niet. Greta, de rossige kwam elke zondag voormiddag vragen welke oefeningen ze moesten doen. Na vier weken kwam ze kort voor de middag met de mededeling dat ze zelf een biljart had gekocht. "Misschien kun je eens komen kijken welke vorderingen we hebben gemaakt. Zoals afgesproken belde ik de volgende dinsdag om 2 uur bij haar aan. Greta bleek alleen te wonen. Dat deed me denken dat we het in het verleden enkel over biljart hebben gehad, van de dames wist ik niets. Sonja kwam bijna gelijk met mij aan. Greta liep ons voor naar de woonkamer. Daar stond inderdaad een nieuw biljart. "Tweedehands." Zei Greta op een bijna verontschuldigende toon. Het biljart zag er evenwel zo goed als nieuw uit. "Probeer hem alvast eens uit terwijl wij ons gaan kleden." Zei de rossige vrouw. Ik nam de biljartstok die op de tafel lag en deed enkele stoten. Het biljart liep lekker. Amper vijf minuten later kwamen de twee dames terug. Ze droegen een zeer kort rokje en een blouse met een heel diepe uitsnijding. Ik zei dat de biljart heel goed liep. "Zullen we eens een demonstratiewedstrijd spelen terwijl jij toekijkt." Zei Sonja. Daar had ik niks op tegen. Er stond een zetel net ver genoeg van het biljart om de spelers niet te hinderen en toch dicht genoeg om het spel goed te kunnen zien. Greta ging op. Ze maakte 15 punten terwijl ze al die tijd aan de andere kant van het biljart stond. Haar spel beviel me wel. Net als haar borsten. Doordat ze zich regelmatig moest bukken en met haar voorkant naar mij stond kon ik heel diep in de uitsnijding zien. Greta droeg geen beha dat was duidelijk. Alhoewel ze toch redelijk grote borsten had, die het moet gezegd stevig waren. Dat de tepels al hard werden kon ik beter zien wanneer ze rechtop in profiel stond. Sonja was heel de tijd naast mij blijven staan. Nadat Greta miste was het de beurt aan Sonja. De speelbal had zich zo verplaatst dat hij dicht tegen de kant waar ik zat lag. Daardoor moest de blonde biljartster met haar rug naar mij gaan staan. Ze moest zich niet bukken om gemakkelijk bij de bal te kunnen. Bij de volgende stoot moest ze dat wel. Ze bukte zo diep dat ik zag dat ze een wit slipje droeg. Net als haar vriendin maakte Sonja een mooie reeks. Na een tiental beurten had ik van beide vrouwen de borsten gezien en hun respectieve witte en roze slipje. Tijdens de partij werd er niet gesproken. Het was de dames blijkbaar menens met het biljarten. Greta bereikte het eerst 100 punten waardoor ze de partij afbraken. Ik applaudisseerde om hen te tonen dat ze mijn lessen goed gevolgd hadden. "Er zijn toch nog een paar zaken waar we niet direct raad mee weten." Zei Sonja. Greta knikte instemmend. "Zeg het maar." Antwoordde ik. Greta legde de biljartballen aan de andere kant van de lange band, dicht tegen de korte band, bijna in de hoek en de speelbal iets over de helft. "Je kan dat punt alleen maken als je hier staat? Bij ons is de positie snel weg." Legde Greta het probleem uit. Nadat ze dat gezegd had bukte ze zich om de bal te kunnen spelen. En inderdaad op de manier waarop zij speelde ging een gunstige positie vlug verloren. Nadat ik Sonja vroeg om de ballen terug te leggen nam ik de biljartstok van Greta over en speelde het punt zodanig dat bij de volgende stoot de ballen konden draaien en men van de andere kant gemakkelijk verder kon gaan met een gunstige positie. Opnieuw toonde Sonja zich bereid om de ballen op dezelfde plaats te leggen. Daarbij kreeg ik een zoveelste kijk op haar peervormige stevige borsten. De tepels schreeuwden om gezogen te worden. Greta nam terug de positie in om het punt te maken. Ik ging achter haar staan om een correctie te brengen aan de plaatsing van haar voorhand. Want daar zat de fout. Op die manier kon ze de bal niet raken zoals het hoort. Om aan die hand te kunnen moest ik tegen haar steunen. Mijn lul die tot heden toe heel braaf was geweest lag op vinkenslag. Terwijl mijn hand die van Greta in de juiste houding bracht drukte mijn stijf wordende penis tegen haar kontje. Ik voelde hoe hij tussen de billen ging, tegen haar poesje drukken. Het punt werd gemaakt en de positie bleef goed. Zelf bleef ik ook in positie. Omdat ik de biljartballen volgde had ik niet gezien dat Sonja achter mij was komen staan. Ook Greta bleef langer dan nodig zo staan. Sonja vroeg of ik haar die stoot ook wou leren. Ze nam de plaats in van Greta. Hetzelfde deed zich voor. Nadat het gelukt was bleef Sonja gebukt staan. Greta stond achter mij. Plots voelde ik mijn rits opengaan. Een hand zocht naar mijn penis. Lang moest ze niet zoeken, hij was al zo goed als gevechtsklaar. Greta haalde mijn lul uit mijn broek en slip. Heel even masseerde ze hem, om hem dan tegen het slipje van Sonja te duwen. Snel gingen de billen van Sonja verder uit elkaar, zodat mijn stijve lul tegen haar kutje wreef. Greta trok het slipje van haar vriendin ietwat opzij, zodanig dat het kale natte poesje vrij kwam. Voor zover nodig hielp Sonja mijn penis in het jonge kutje. Greta duwde haar kontje naar achter om mijn lul er nog dieper in te krijgen. Langzaam begon ik haar te neuken. Door deze houding kon ik gemakkelijk haar blouse uittrekken. De peervormige borsten deden hun best om er stevig uit te zien, terwijl de tepels als kleine piemels vooruit staken. Ik nam een tepel tussen mijn vingers en trok er aan. Aan de manier waarop ze haar kontje achteruit stak merkte ik dat ze genoot van het trekken aan haar tepels. Met mijn andere hand begon ik de andere borst te kneden. Weer voelde ik daar een reactie op. Greta had ondertussen mijn schoenen, broek en slip uitgetrokken. Nadien begon ze mijn ballen te strelen. Nu werd er met andere ballen gespeeld. Langzaam aan begon ik sneller in en bijna uit het natte kutje van Sonja te bewegen. Rossige Sonja liet al kleine kreetjes van genot horen. Dan liet ik de borst van Sonja los om mijn hand naar achter te steken. Greta zag de bedoeling en ging zo staan dat ik aan haar kletsnat poesje kon. De kittelaar stak als een kleine piemel stijf vooruit. Ik nam het kleinood tussen duim en wijsvinger en begon het af te trekken zoals het een penis past. Greta duwde haar piemelachtige kittelaar stevig tegen mijn hand. Terwijl die twee vingers haar zwaarder liet ademen stak ik een andere vinger diep in het druipende kutje. Meteen begon Greta te schokken. Ondertussen dreef Sonja het neuktempo op door zelf met haar kontje naar achter te duwen telkens ik stootte. Sonja nam haar eigen borsten in de handen om er stevig in te kneden. Zwartharige Greta kwam langzaam aan, voorzichtig zodat ik haar kittelaar niet moest lossen, naast mij staan. Onze tongen vonden mekaar buitensmond om een heerlijk spel te spelen. Doordat ze naast me stond kon ik een stijve tepel in mijn andere hand nemen. De tepels van Greta waren kleiner dan die van de kreunende Sonja, die fel tekeer ging. Ik moest moeite doen om mijn pik in haar kletsnatte kut te houden. Daarom draaide ik haar om. Sonja kon net op de rand van het biljart zitten en mijn penis nam opnieuw zijn plaats in, diep in haar smekende poesje. Nu voerde ik het tempo snel op. Geen twee minuten later begon Sonja zo heftig te schokken en luide kreten van genot ontsnapte haar mond. Met een lange jaaaaaaa bereikte ze een langgerekt orgasme. Doordat ik nog even bleef doorgaan met haar te neuken in een heel hoog tempo voelde ik Sonja voor de tweede keer klaarkomen. Als een slappe vod gleed ze van
mijn penis. Ik deed een stap opzij, tilde Greta op en schoof haar aan mijn paal. Met haar kletsnat poesje gaf dat geen enkel probleem, het liep gesmeerd. Mijn handen ondersteunden haar lekker kontje, zodanig kon ik haar optillen en laten zakken op mijn tempo. Aan de tegenstoten te voelen genoot Greta er enorm van. Mijn balzak begon pijn te doen van het inhouden. Daarom begon ik de mooie, hete biljartspeelster sneller op en neer te bewegen. Een paar tellen later, terwijl ik een stijve tepel in mijn mond nam, voelde ik haar heftig schokkend klaarkomen. "Nog, nog, neuk me?" Smeekte ze. Om haar te plezieren bleef ik hard en diep in haar lekkende kut te rammen. Op het ogenblik dat Sonja probeerde mijn ballen in haar mond te nemen spoot ik een lading sperma in haar vriendin, die luidkeels haar tweede orgasme te kennen gaf. Een paar minuten later stond ik met de deurknop in de hand. "Dit was onze manier om jou te bedanken." Lachte de dames samen. "Als ik nog eens iets kan doen." Zei ik en liep de straat op.
posted by Dr.D at 7:31 AM
MAVO-humor: een fiets op het dak gooien....
HAVO-humor: iemand dreigen zijn fiets op het dak te gooien...
VWO-humor: berekenen hoe het best een fiets op het dak kan worden gegooid...
VBO-humor: een fiets op het dak gooien en de bezitter ook...
Hooliganhumor: het dak op een fiets gooien...
Kleuterhumor: een driewieler op het dak gooien...
Amsterdamse humor: een gejatte fiets op het dak gooien...
Welzijnswerkershumor: een praatgroep oprichten voor mensen die een keer een fiets op het dak willen gooien...
Handelaarshumor: een fietsenhandel op het dak beginnen...
Racistische humor: alleen zwarte fietsen op het dak gooien...
Communistische humor: gezamenlijk onze fiets op het dak gooien...
Turkse humor: een dak op fiets laten gaan
Bouwvakkershumor: een dak bouwen om er een fiets op te gooien...
Ambtenarenhumor: een fiets in drievoud op het dak gooien...
Politiehumor: "Hebben wij een fiets op het dak gegooid?"...
Belgische humor: iemand meehelpen jouw fiets op het dak te gooien...
Duitse humor: Je opa's fiets op het dak gooien...
Sinterklaashumor: een fiets door de schoorsteen gooien...
Sloppenwijkhumor: een fiets door het dak gooien...
VVD-humor: geloven dat de fiets vanzelf een keer op het dak terecht komt...
D'66-humor: iets ergens op gooien, maar wat? En waarop?...
CDA-humor: geloven dat er ook op het dak gefietst wordt...
Clinton-humor: zweren, dat je geen fiets op het dak hebt gegooid...
NAVO-humor: dreigen een fiets op het dak te gooien, maar het toch niet doen!
PROVO-humor: witte fietsen op het dak gooien...
Kersthumor: twee dagen geen fietsen op het dak gooien...
Paashumor: een fiets op het dak verstoppen...
Oud en Nieuw-humor: een fiets op het dak schieten...
Luchtmachthumor: een fiets op het dak droppen...
Monica-humor: je fiets op het dak laten gooien...
Gabber-humor: ff uit je dak fietsen ...
Bodybuilder humor: fiets op dak gooien, weer eraf gaan halen, weer fiets op dak gooien enz...
Actievoerders-humor: het dak bezetten zodat er geen fietsen op gegooid kunnen worden...
TROS-humor: fiets em 't dak op...
EO humor: we zingen en prijzen de fiets het dak op...
SBS 6 humor: een blote fiets op het dak gooien...
Pilotenhumor: Beter èèn fiets op het dak, dan tien in de lucht...
Dakdekkers humor: gooi eerst al die kolerúh fietsen maar van t dak....
Christelijke humor: gooi een gekruisdigde fiets op t dak..
Rockers humor: gooi headbangend een fiets op t dak..
Prostitueehumor: betaald een fiets op het dak gooien...
Landmacht humor: een gecamoufleerde fiets op het dak gooien..
Nasa humor: een fiets op t dak(van de maan) lanceren...
Southpark humor: OH MY GOD! they trowed kenny's bike on a roof..
Filmhumor: bike on a hot thin roof..
Leidsehumor: een fiets uit de gracht vissen en hem vervolgens op 't dak gooien..
IT-branchhumor: een programma schrijven dat fietsen op het dak kan gooien..
Mobielehumor: iemand op het dak bellen of die je op het dak gegooide fiets naar beneden kan brengen..
Pedofielen humor: alleen kinderfietsen op het dak gooien
Voetballerhumor: een fiets het dak op schoppen of koppen
Debielenhumor: een fiets naast het dak gooien
Grote boze wolf humor: een fiets het dak op blazen
Ouders humor: een fiets dakarrest geven
Blindenhumor: je door je fiets het dak op laten begeleiden
Schele humor: twee fietsen het dak op gooien
2de fase humor: fietsen met dit profiel dit dak op en fietsen met dat profiel dat dak op
Lilliputterhumor: een fiets onder het dak gooien
Domme blondjes humor: een gooi op de fiets dakken??
Opschepperhumor: Vertellen dat je wel 100 fietsen op het dak kan gooien
Internet humor: een elektronische fiets op het elektronische dak gooien
Bill-Gates humor: vragen of je het zeker weet of je een fiets op het dakraam wil gooien
Guinness book of records-humor: een wedstrijd organiseren wie de meeste fietsen op het dak kan gooien binnen een minuut
Popi humor: echt wel een te gek vette fiets op het onwijs gave dak gooien, joh
Zeeuwse humor: een goedkope fiets op het dak gooien
Brabantse humor: iemand vragen hoe je een fiets op het dak kan gooien
Milosovic humor: alle Albanese fietsen van het dak af gooien
Jeltsin humor: dreigen om fietsen naar Amerika te schieten
Peter Koelewij-humor: fiets van dat dak af, ik waarschuw niet meer!
Andre Hazes-humor: Ik heb hier een fiets voor mijn moeder, die hoog op het dak zit
Filosofische humor: afvragen waarom mensen fietsen op daken gooien
Geduldige humor: wachten tot dat niemand jouw fiets op het dak gooit
Sport humor: zoeken naar dure sponsors om fietsen op het dak te gooien
Criminelen humor: een fiets van het dak af jatten
Gehandicapten humor: een fiets niet op het dak kunnen gooien
Bijstandshumor: geen fiets kunnen betalen om op het dak te gooien
Daklozenhumor: geen dak hebben om een fiets op te gooien
Luie humor: fiets van 't dak af gooien
Aparte humor: een ligfiets op het dak gooien
Nostalgische humor: een velocipede op het dak gooien
Bejaardenhumor: een Spartamet op het dak gooien
Patserhumor: een fiets over het dak gooien
Mongoloïde humor: Hu? Fiesj?
Surinaamse humor: morgen ooit eens een fiets op het dak gooien
Triking humor: met fiets en al op het dak springen
Stoïcijnse humor: fietsen worden nu eenmaal op daken gegooid
Zen humor: een fiets op het dak gooien door concentratie
Christelijke humor: een fiets op het dak gooien en beweren dat het er drie waren
Gezellige humor: een tandem op het dak gooien
Atletische humor: een eenwieler op het dak gooien
Sjonnenhumor: je scooter op het dak gooien en denken dat je er nu bij hoort
Dementen humor: vergeten dat je je fiets op het dak gegooid hebt
Masochistenhumor: op het dak gaan liggen
Existentiële humor: bestaat de fiets op het dak?
Relativiteitshumor: een dak onder de fiets plaatsen
Olympische humor: proberen het wereldrecord dakwerphoogte (3m41) te breken
Lange termijnhumor: het dak verstevigen
Amerikaanse humor: net zo lang op het dak staan tot iemand je met een fiets raakt en hem daarna aanklagen
Star Trek humor: een fiets op het dak beamen
X-Files humor: beweren dat je fiets, in plaats van gewoon gejat, ergens op het dak is gegooid door aliens
Egoïstenhumor: Alleen mijn fiets mag op het dak gegooid worden
Fetisjistenhumor: geil worden van fietsen op het dak gooien
Voorzichtige humor: een fiets op het dak leggen
Dure humor: een gloednieuwe mountainbike op een zonnecollectordak gooien
Platonische humor: haar fiets op het dak gooien als substituut voor ruige seks
Studentenhumor: een fiets op het dak gooien, gewoon omdat het niks kost
Eerlijke humor: omstebeurt een fiets op het dak gooien
Haagse humor: An fiets op uh dagh keilah!
Greenpeace humor: red de fietsen van het dak
Homo humor: alleen mannenfietsen op het dak gooien
Dierlijke humor: een fiets op het dak WERPEN
Rechts-extremistenhumor: het dak is VOL!
Rasti Rostelli humor: als iek ien mijn viengers kniep, gooi jai een fiets op het dak
David Copperfield humor: met veel rook- en lichteffecten net doen alsof je een fiets op het dak gooit
Nihilisme humor: fiets op dak
Microsoft humor: the bicycle is thrown on the roof, please reboot to make the changes take effect
NS-humor: je fiets met vertraging op het dak gooien
Frank & Ronald de Boer-humor: ja, ehh gaan we ehh een ehh fiets op het ehh dak gooien
Dronken humor: denken dat je twee fietsen op het dak gooit
Militaire humor: operatie "fiets op het dak"
Hulpactie humor: help de fiets het dak op
Brandweer humor: een fiets op het dak spuiten
Windows humor: een ongeldige fiets door het dakraam gooien
NASA humor: Houston, de fiets is op het dak gegooid
Leiderschapshumor: bepalen wanneer, wie, waar een fiets op het dag gaat gooien
Naïeve humor: men gooit geen fietsen op het dak!
Baby humor: da fie op uh da dak gooi
Verstappen humor: een grindbak op het dak aanleggen
Pessimistische humor: het dak is te hoog
Optimistische humor: claimen die fiets wel ff op het dak te gooien
Belgische stunt humor: je fiets met zijwieltjes op het dak gooien
Necrofielenhumor: een dooie fiets op het dak gooien
Boksers humor: een fiets op het dak hoeken
Mike Tyson humor: een stuk van het dak afbijten
posted by Dr.D at 6:54 AM
DE TOVENAAR KOMT
Schilder een zuiders terras in Marseille of zo
je betrekt een luizige kamer in de Rue de Mazenod
eet en drink als een vrolijke Frans met een imaginaire kompaan
kijk op, wrijf je ogen uit: geen rederijkse rijkrijmerij
Hollander, de Vliegende Hollander legt aan
Een seigneur komt van de loopplank in fraai mantelpak
zijn koffer stapt parmantig naast zijn baasje
het bestek op tafel springt in de houding op La Marseillaise
en je vriend verslikt zich in zijn bouillabaise
jij wist dat de tovenaar zou komen
Zijn paleis is als je verbeelding zo groot, zie dat voor ogen
het troont in de romige wolken als Nephelokokkugia
slavinnen likken er zijn toverstaf, hij mikt parels in hun navels
stoot zijn stormrammetje tussen de gatskaken van de goeroe
gooit hem in een kerker zo donker dat zelfs de verlichte siddert
Als de tovenaar komt
Jij vreest zijn toorn niet - bof, je had zeker prijs gehad
meer nog, je sodemietert het servies voor zijn voeten
giet zijn laarzen vol pastis voor hij 'sim...' kan zeggen
je zet hem voor een lachspiegel en schildert zijn portret
minzaam krult hij zijn mondhoeken, vindt het 'impressionnant'
Je simuleert een zonsondergang, heel impressionistisch
tot hij knikkebolt - pak je schildersezel voor hij ontwaakt
want als hij opvliegt, lopen zeepaarden aan de grond
als zijn ballen jeuken, neuken teringlijders zich gezond
roep je hem aan, zal het in Keulen donderen
De tovenaar komt
posted by Dr.D at 6:31 AM
Monday, January 28, 2002
Toen ik vertrok vanaf Wageningen met de auto (Jos en ik hadden om 9:15 op station Geldermalsen afgesproken) moest ik krabben, het was immers -70?C!!! De zon scheen echter overheerlijk over de A15 en het dorp- of moet ik stad zeggen ? Geldermalsen. Om 9:30 zijn we gestart. Jos was bijna alsnog vertraagd (hij belde om 8:30 dat er een wissel op de Lekbrug zat vastgevroren) maar de NS leek toch ook haar beste beentje voor te zetten, en Jos kwam nog op tijd. De tocht startte vanaf het clubgebouw van de wandelvereniging (C.W.S.V. Prinses Marijke) en ging vervolgens richting de Lingedijk. Al slingerend langs kale knoestige knotwilgen en donkere fruitbomen legden we ons eerste stuk af langs deze Betuwse rivier. Aan sommige bomen hing nog hier en daar een rottend appeltje. De Linge zelf was half bevroren. Eenden hadden zich op het ijs verzameld en er waagde zich zelfs een boot door het riviertje, wat een krakend geluid maakte. De zon scheen met haar geel-oranje gloed op de nog met sneeuw bedekte stukken weiland. De dijk was gelukkig niet glad maar dat kon niet gezegd worden van de fiets- en wandelpaden.
Dan maar goed uitkijken. De eerste rust was in een oude molen op het landgoed Marienwaard. Lekker koffie met ontbijtkoek, dat gaat er natuurlijk altijd wel in. Vandaar verder richting Beesd en Rumpt, met name de eerste plaats was Jos wel bekend, omdat de Rode Kruis bloesemwandeltocht er ook doorheen gaat en je de kerk van Beesd zowat de hele tocht kan blijven zien, als dominant element in het landschap.
Na Rumpt keerden we terug (in richting weer naar het oosten) in de richting van Geldermalsen, mooie plaatsen als Enspijk en Deil passerend (o licht dat daar? Waar is dan het knooppunt?). Nadien zijn Jos en ik nog even lekker koffie wezen drinken en hebben we ons stempeltje gehaald. Het was echt een geweldig mooie wandeling. Veel mooie kleuren van de heldere lucht met zon en de sneeuw waarin zich grillig het winterlandschap aftekende. Het was een genot om er te lopen en zeker een plaats om in de Lente (als de bloesem tocht wel doorgaat) naar terug te keren!
Apeldoorn 13 januari 2002
Eerst samen naar Apeldoorn gereden samen met Frank. In de wijk van de houtweg, de titaniumstraat, de kobaltstraat en de aluminiumweg startten we vanaf het clubhuis van EAWC Wandellust. Het was de oliebollentocht, dus kregen we twee bonnen mee voor een oliebol (iets om naar uit te kijken tijdens de wandeling)). Na het complete periodiek systeem te hebben doorwandeld, kwamen we al snel in ? hoe kan het ook anders op de Veluwe - bosrijk gebied. Ondanks een temperatuur die rondom het vriespunt schommelde, was de grond nog stijf bevroren en lag er op sommige plekken wat sneeuw. Al glibberend zochten we onze weg langs een klein vennetje dat tussen de woonwijk en de bosrand liep. De laagstaande zon scheen door de bomen en omdat het nog wat nevelig was, gaf dat een sprookjesachtig effect.
De eerste rust kwam vlak na Beekbergen. Hoewel we niet echt de woonplaats van William in zijn geweest, gingen we er toch heel even vijftien meter doorheen. De rustpost was een klassieke bungalow-tent met dixi-toiletvoorziening. De koffie ging er goed in. Bij deze plaats vond de grote splitsing plaats tussen de 25 km en de rest. De mensen van de 25km liepen een lus van 10 km over smalle bospaadjes. Onderweg kwamen we wat fietsers tegen op mountainbikes, maar als wandelaars waren we duidelijk in het voordeel! Het ging niet alleen makkelijker maar ook sneller over de nog bijna bevroren bosgrond met veel boomwortels.
Nadat we weer terug waren gekomen bij de tent, moesten we nog 8 km. De laatste rust was in een verzorgings / verpleeghuis aan de rand van het bos. Nadat we daar nog een keer koffie hadden gedronken, keerden we naar het clubhuis van Wandellust terug alwaar we onze beloning (medaille) en de oliebol (vers gebakken) in ontvangst konden nemen.
Ugchelen 20 januari 2002
Om 9:45 Jos opgepikt van Ede-Wageningen en met de Mazda binnendoor gereden naar Ugchelen. Op de parkeerplaats kwam Jos twee wandelvrienden (Edwin en Annelies) tegen uit Arnhem / Zevenaar. Hij herkende onmiddellijk het Holland Railconsult logo op Frank?s fleece-trui en onze tas, want hij had zelf van ?96 tot ?98 bij HR gewerkt. We besloten met z?n vijven toch voor de 30 km te gaan, alhoewel we op dat moment niet meer konden starten (10:20, start 30 km tot 10:00). De organisatie gaf ons de route voor de 20 km mee, maar door de goede bebording konden we toch voor de 30 km gaan.
Het was niet koud (zo?n 9 graden) zeker niet voor de tijd van het jaar, maar de hemel zag grijs en er was regen voorspeld later op dag. Al gauw liepen we door bos, en bleek dat we wel verdacht dicht in de buurt kwamen van de route van 13 januari (Frank heeft de hele route bijna alleen op zijn Etrex-GPS gekeken en waarschijnlijk niks gezien van de hele omgeving, maar goed ...). Bij de splitsing 20 ? 30 km gingen we toch ?stiekem? voor de 30 km.
De tocht had af en toe wel wat weg van een stormbaan: omgevallen bomen, takken en allerlei laaghangende takken moesten worden ontweken. De grond was dit keer niet bevroren maar door de hoeveelheid bladeren leek het soms wel alsof je op een dekbed liep! Bij de eerste rust hadden we er (geschat) 12 km opzitten. De rust was op het terrein van een ontwenningscentrum van het Leger des Heils, maar Frank zag geen bekenden uit Hoog Catherijne. Daarna maakten we een lus van bijna 10 km en de tweede keer rusten we op dezelfde lokatie. Het begin van de lus was een beetje saai wandelen, langs de A1 een heel stuk en dan nog door wel erg lange boslanen. Maar er waren ook mooie stukken bij.
Na de tweede rust liepen we de laatste 9 km door voornamelijk bos terug. We kwamen zelfs nog een trein tegen (spoorlijn naar Amersfoort) en we liepen een stuk door een smalle strook bos tussen de snelweg en de spoorlijn. Teruggekomen bij de sporthal, bleken we als laatste nog teruggekomen te zijn, maar wel op tijd! (namelijk voor 17:00).
Van Venlo naar Swolgen ? 22 kilometer Pieterpad
Het was echt zo?n zaterdag dat de gemiddelde mens liever binnen was gebleven met de krant en een mok warme chocolademelk. Volgens de weersvoorspellende populatie zou het een zeer onstuimige dag worden. Alleen Piet Paulusma had zonneschijn en dertig graden beloofd, maar daarvoor is het ook de commerciële omroep (en het Paulus Pietersma pad). Na het wandelboekje bestudeerd te hebben, besloten Frank en ik dan toch maar te kiezen voor een stukje Pieterpad. Per slot van rekening zou dit de eerste wandelervaring voor Robert zijn (in 2002) en dan moet je niet meteen aankomen met de Bossche 100. Andere wandeltochten waren op dusdanige locaties (Noord-Holland) dat wij vreesden dat ze Robert voorgoed van de wandelsport weg zouden drijven.
Het lopen van deze Pieterpad etappe was min of meer de doorstart van de vorig jaar gestarte onderneming het Pieterpad te lopen van Zuid naar Noord. De start was bij de NS parkeerplaats van Venlo-CS, een stad die aan de vooravond van het carnaval al begonnen was aan haar gedaanteverwisseling. Na een stuk Venlo downtown, liepen we een stuk parallel aan de Maas (oostoever), en we werden zowaar vooruit geblazen door de straffe wind. De wolken lieten af en toe een straaltje zon door, maar het was toch meer de dreiging van regen die het weerbeeld bepaalde. Ondanks de slechte wandelervaringen van Robert in Limburg, liep hij al gauw voorop. Als eregast had hij Sjaak meegenomen. De slechts tien maanden oude viervoeter was nog wel het meest geneigd vooraan te lopen, maar dankzij de strakke hand van Robert en de fysieke beperking van de riem kon die voorsprong niet meer dan 5 meter zijn.
Vlak voor Grubbenvorst staken we de Maas over met een wel heel klein veerpontje. Het bootje voer wel goed door, daar zou het Lexkesveer nog wat van kunnen leren. Graag hadden we hier een kopje koffie gedronken (zoals ook met een symbooltje stond aangeduid in het Pieterpad boekje), maar het mocht niet zo zijn. Om de middenstand toch maar tegemoet te komen hadden we allemaal een banaan gekocht in dit van carnavalskoorts bezeten Limburge stadje. Nadat we Grubbenvorst weer hadden verlaten, gingen we via het open boerenland (en Broekend of Broekuit of wat dan ook) het bos in. Gewend als wij zijn aan geelectrificeerde trajecten, waren we ineens geheel verrast een langsdieselende buffel aan te treffen. Sjaak bleef ondertussen stug doorlopen (en het dier legt dan toch al gauw het twee, driedubbele af van onze afstand. Maar op een gegeven moment probeerde de Terrier elke tak (aan) te grijpen voor een spelletje. Het leven voor een hond kan soms zwaar zijn!
Het laatste stuk bos, na Houthuizen en Lottum en vlak voor Swolgen, kenmerkt zich door plassen waarin verschillende bomen groeien en Limburgse WAO-ers hun hengeltje uitwerpen. In dit natuurgebied waar moerasgebied, hei en loof en naaldbos afwisselde, leken we ons bijna in oerbos te wanen. De oerrust kregen we niet: men moest er zonodig met crossmotoren doorheen gaan scheuren.
In Swolgen bleek de Citroen van Robert nog steeds te zijn voorzien van autoradio, niemand had blaren en in de kroeg met meer dan zwijgzame barman en hardwerkende carnavalsvrijwilligers genoten we van een welverdiende consumptie.
posted by Dr.D at 7:28 PM
Aan het hek verscheen een wat slonzig uitziende vrouw die vroeg wat wij wilden, we vertelde haar op zoek te zijn naar een hondje, liefst nog een pup. Ja, die had ze
wel, maar daar was iets mee en bovendien was hij bruin (vond zij niet zo fraai blijkbaar). Al een stuk of vier mensen waren er langs geweest voor deze hond maar hadden hem niet meegekregen omdat hij bang was. Rob mocht eerst een poging doen hem vast te houden, de vrouw gaf het pupje aan over het hoge hek, het hondje schoot gelijk in de stress en direkt zei de vrouw dat het feest dus niet doorging. Dit gaf
mij op dat moment en heel naar gevoel en dus vroeg ik haar of ik dan misschien ook een poging mocht wagen, ze zei:" Ach, waarom niet". En ik pakte het diertje over van Rob, heel rustig alsof het een klein wondertje was leunde hij in m?n armen, voelde zich denkelijk veilig. De vrouw vertelde dat circa twee a drie weken daarvoor een meisje van een jaar of zes het hondje bij het hek was komen ophalen (er was
toen nog niks aan de hand) haar ouders bleven in de auto zitten aan de overkant van de weg, wat natuurlijk al wat vreemd was, na een week werd het hondje alweer teruggebracht. De vrouw concludeerde "Mishandeling", (en achteraf gezien is dit ook wel het geval geweest). Omdat hij nogal van streek was en daardoor ook niet meer veilig voor de rest van de honden bij deze bouwval, had de eigenaresse hem maar in een donkere stal gezet, bak aardappelschillen erbij en er verder niet meer naar omgekeken. Het beestje was inmiddels tien weken oud en vergeven van de vlooien, ik had er nog nooit zoveel bij elkaar gezien, zijn tandjes waren bruin uitgeslagen door het slechte voedsel en ook had hij natuurlijk veel last van wormen.
Na het hele ritueel van schoonmaken, bezoekje dierenarts etc. kon zijn leventje eindelijk normaal beginnen, dachten wij.
De eerste weken verdween hij steevast achter de bank zodra hij terug kwam van de wandelingen, hij at slecht en we konden nauwelijks tot hem doordringen. Op een avond zo?n drie weken later gebeurde er iets onverwachts, Bimbo kwam (terwijl wij net deden of we het niet zagen) heel voorzichtig achter de bank vandaan, liep sluipend om de tafel heen, pikte een knuffelbeest en sjeesde weer terug naar zijn
veilige plek, glimlachend keken Rob en ik elkaar aan. Daarna ging het steeds met kleine stapjes vooruit, op een nacht rond de klok van drie uur, werden wij gewekt door een zacht gepiep, inmiddels was Bim zindelijk en dus nam ik maar is een kijkje wat er aan de hand kon zijn, hij zette even later zijn pootjes op de rand van het bed, ik tilde hem erop en spontaan begon hij voor het eerst een beetje de pias uit te hangen, de tijd was dan wel niet bevordelijk voor een goede nachtrust, maar dat kon ons niet deren, we waren zo gelukkig en hebben heerlijk met het ventje liggen dollen. Vanaf toen kwam alles in een stroomversnelling, Bimbo kreeg er plezier in, en werd voor mij de dierbaarste vriend die een mens maar kan hebben. Al was hij wel bang voor andere mensen en honden, later werd het probleem andere honden ook opgelost en wel door een soort shocktherapie.
Op dat moment enige jaren later was ik werkzaam in een asiel, iemand opperde het idee om Bimbo eens mee te nemen en hem bij de rustigste en vriendelijkste
honden in de zandbak te zetten. Met angst in m?n lijf gingen Rob en ik met Bim, richting asiel alwaar er vijftien honden reeds klaar zaten op het speelterrein, affijn Bimbo erbij en vanaf een verdekt opgestelde plek konden wij toekijken, zo slim als hij was zag hij mij natuurlijk boven achter het gordijn staan, panisch bleef hij een uur op z?n kont zitten, durfde niet te bewegen, ik vond het wel genoeg zo mijn hart huilde bij dit hele gebeuren. We zijn gelijk met de knul doorgereden naar het bos en lieten hem los, een uur lang leek hij bezeten en rende en rende, leek totaal in de war. Op het einde van de wandeling kwam er een grote Boxer aangelopen en?????? Bimbo begon te zowaar te spelen. Dit was één van demooiste dagen uit m?n leven.
Uiteindelijk is Bimbo opgegroeit tot en evenwichtige sterke hond, zijn angst voor mensen is nooit overgegaan, maar ook liep hij er niet voor weg, als iemand een hand naar hem uitstak deed hij gewoon een pas opzij zonder ook maar lelijk te doen, wij overwogen vanaf Bim z?n zesde jaar een tweede hond erbij maar durfde dit nooit echt door te zetten, bang dat het niet goed zou gaan.
Op een gegeven moment is het er toch van gekomen, op bijna twaalfjarige leeftijd kreeg Bimbo er een vriendin bij, Lace. .
Lace zat bij een gezin met een klein jongetje van om en nabij de vier jaar, een vreselijk ettertje, de mensen hadden Lace uit een dierenwinkel gehaald. (hun visie:"Dan had ze ons maar niet aan moeten kijken!") Ze hadden eigenlijk totaal geen tijd voor een huisdier, om een lang verhaal kort te maken. Lace heeft tot bijna anderhalf jaar veel ontberingen moeten doorstaan, waaronder 16 uur opsluiting per dag in een bench, twee maal per dag kwam zij een paar minuten buiten om haar behoefte te doen, het
kind van die mensen treiterde haar als ze opgesloten zat en schoot in haar richting met eenklappertjespistool, de baas zelf had nogal last van losse handjes. Dit is wat ik weet van horen, zeggen. Devrouw van het gezin was na dit anderhalf jaar de enige die inzag dat het zo niet verder kon. Maar iederekeer als er mensen belangstelling toonden voor deze hond, ging het uiteindelijk weer niet door, vooral deheer des huizes zag het probleem niet. Dit alles kreeg ik te horen en er werd mij gevraagt door een kennisof ik deze hond niet in huis wilde nemen. Het dier zou het volgens haar niet veel langer meer uithoudenen was al een eind heen. De beslissing was snel genomen en er volgde een paar slapeloze nachten, hetwerd tussen mij en die mensen een welles, nietes spel, waar ik absoluut gek van werd. Op een ochtendwerd ik dit gedoe zo zat, dat ik aan die kennis het telefoonnummer vroeg van de eigenaren van Lace, ikbelde hen op en viel gelijk kordaat bij ze in huis:"Willen jullie je hond nou kwijt of niet, Ja?dan kom ikhaar nu halen!", de vrouw schrok hier toch wel van en zei, dat ze Lace direkt kwam brengen (haar man sliep nog en mocht dit niet weten anders hield hij de boel weer tegen). Toen ze hier arriveerde was ik zoslim geweest even een documentje in drievoud te maken waarin stond dat zij afstand deed van de honden er nimmer meer op terug kon komen. Zo PFFFFF??.dat was geregelt. (Let wel ik wist dat Lace eenblonde Labrador teef was maar had haar nooit eerder gezien, dit was niet mogelijk, en ongezien hebbenwe haar dus in huis genomen, gewoon omdat dit zo een schrijnend geval was). Ik wist dus absoluut nietwaar ik aan begon, en wat ik kon verwachten.
Lace En daar begon het grote herstellen van hondje twee.
In die week dat Lace arriveerde was er bij mij nog een hond in huis, een logé-Labrador die zojuist een operatie aan haar poot had ondergaan en dan natuurlijk Bimbo die helemaal niet gewend was aan vreemde dames om zich heen.
Lace vertoonde veel gestoord gedrag en dat werd al duidelijk bijbinnenkomst, ze stoof op Bimbo af en bleef op twee centimeter van zijn snuit staan staren in de ogen vande oude heer, ze begonnen tegen elkaar te keer te gaan niet normaal, zes proppen watten in de oren wasnog te weinig, na een poosje heb ik het stel maar uit elkaar gehaald en ben ik met hun en Rob het bosingegaan.
De eerste weken was een hel, flosstouwen werden door Lace binnen no-time volledig omgezet in bossen poetskatoen, naar het toillet gaan met de deur dicht was er niet bij, als ze niet aan het afreageren was op die touwen dan knabbelde ze zenuwachtig aan haar voorpoten, totale ontreddering in haar wazige ogen.
Bimbo liet haar regelmatig wat hoeken van de kamer zien op eigen wijze, ik liet dit maar gaan, van Bim wist ik 100% zeker dat hij haar niet onnodig pijn zou doen, hij was een gewoon een goede surrogaatvader zullen we maar zeggen. Maar na een tijdje brak ik zelf heel even in tweeen, begon te huilen en zei:" Jullie zoeken het verder maar uit".
Dat was het beste besluit dat ik had kunnen nemen, ik liet het ze gewoon samen uitzoeken, nam Lace buiten de benen, verstopte ik me samen met Bimbo achter een struikje, als Bim haar op haar plaats zette en Lace dan direkt dicht tegen mij aankroop negeerde ik haar, en zo kwam het dat het na een maand al een stuk beter ging, Lace werd loops en Bimbo voor het eerst in elf jaar verliefd vanaf dat moment ging
alles stukken beter en hadden ze elkaar gevonden, stiekem kropen ze tegen elkaar aan als wij afwezig waren, wij kwamen soms heel zachtjes binnen om dit tafareeltje even te kunnen zien, als de oude rakker dit doorhad sprong hij vliegensvlug van de bank en trok een arrogante snoet, hij wilde er niets mee te maken hebben. In Lace haar ogen kon ik bijna het respect lezen wat zij had voor Bimbo, zij trok zich altijd aan hem op en was één van de twee voor bijvoorbeeld een operatie bij de dierenarts geweest,
kroop de ander er dicht tegenaan.
Lace is in de twee jaar dat ze samen was met Bimbo een heel eind opgeknapt, een vreselijk lieve hond die eigenlijk het liefst in je rugzak zou willen wonen, haar angsten zullen natuurlijk nooit helemaal verdwijnen, maar toch vind ik het altijd weer wonderlijk om te zien dat een dier dat zoveel heeft meegemaakt toch zo zachtaardig kan blijven. Lace is een hondje wat alleen maar liefde uitstraalt, elke dag zie ik haar genieten van de boswandelingen, ligt ze heerlijk met alle poten omhoog te slapen in haar mand, blijkbaar voelt ze zich nu geheel veilig, en ik ben zeer dankbaar dat dit kleine wondertje bij mij in huis is komen wonen.
posted by Dr.D at 6:58 PM
JE BENT NOOIT TE OUD OM TE GAAN MOTORRIJDEN
Het begon allemaal in 1994 met naar het schijnt een midlifecrisis??!! Bij het teruglezen van oude dagboeken, toen een meisje van 17 jaar en nu net de 40 gepasseerd, las ik weer mijn droomwens van toen?motorrijden.
Oké, dat gaat moeders even aanpakken. Iedereen verklaarde mij voor gek, mijn man en mijn twee dochters en uiteraard ook mijn oude vadertje. Maar eigenwijs als ik was, ik ging aan de slag. Eerst een afspraak voor een zgn. intest, d.w.z. een soort proefmotorrijles om te bekijken of je enigszins aanleg hebt en of het mogelijk is om je A?tje via een spoedcursus te kunnen bemachtigen. Met toch wel wat knikkende knieën ging ik naar Goes om voor het eerst een rondje motor te rijden. Dat viel helemaal niet mee, ik werd op een enge hoge off the road motor geplaatst en kon nauwelijks met de voetjes bij de grond, kortom het werd geen succes. Helemaal down terug naar huis.
Kort daarop toch maar bij een instructeur in Zierikzee een afspraak gemaakt voor een echte rijles. En jawel, Martin leerde mij de fijne kneepjes van het motorrijden: met uitdrukkingen als "kijken waar je heen wil" en "een motor wil rijden en niet omvallen" lukte het hem om mij in 1x te laten slagen voor mijn fel begeerde A.
Trots als een pauw, op zoek naar een eigen motor. Mijn voorkeur ging uit naar een chopper en het werd een Honda Shadow 500. Manlief moest noodgedwongen een stuk aan de schuur aanbouwen om mijn Iron Horse een plaatsje te geven. In ruil daarvoor reed hij af en toe een stukje op mijn motor en uiteindelijk is hij ook zijn rijbewijs A gaan halen bij dezelfde onvolprezen Martin.
Maar nu het reisverslag van mijn motorvakantie in Amerika.
In 1998 kreeg ik vage plannen om in AMERIKA te gaan motorrijden, alleen manlief zag dit helemaal niet zitten. Hij vindt motorrijden "wel leuk" en een vakantie hoeft voor hem niet langer dan een paar dagen te duren en ergo het moet wel dicht bij huis zijn.
Eigengereid als ik ben, deze DROOM moest voor mijn 50e ook verwezenlijkt worden.
Dus het sparen en speuren kon beginnen. Een heerlijke tijd van plannen maken, reisgidsen lezen en documentatie over Amerika opsnorren.
Diverse oproepen via internet voor reisgenoten leverde helaas niets op en alleen op reis leek me toch wel saai. Mijn jongste dochter, Linda, volgt een toerische opleiding en is gek op motorrijden, ziedaar de oplossing, Linda gaat gezellig mee onder het mom van een educatieve reis.
Via de oproepjes op internet kwam ik in contact met EUROPEAN BIKER of wel, jullie Flardinga motormuis Rob van der Touw. Van hem heb ik enorm veel tips gekregen en tot op heden onderhouden we nog steeds contact via e-mail. Hij was het ook, die mij vroeg een stukje te schrijven voor deze site.
Uiteindelijk is onze keuze gevallen op een groepsreis van ATP/Custom Tours met de wellevende naam: WESTERN TRACKS, 16 dagen langs alle highlights van het westen van Amerika, door de staten Californië, Arizona & Nevada, van Los Angeles, via Las Vegas en San Francisco en de Pacific Coast Highway weer terug naar Los Angeles. Alles bij elkaar zo? n 4000 kilometer.
<./reisverslag_bestanden/image002.jpg>
JE BENT NOOIT TE OUD OM TE GAAN MOTORRIJDEN
Het begon allemaal in 1994 met naar het schijnt een midlifecrisis??!! Bij het teruglezen van oude dagboeken, toen een meisje van 17 jaar en nu net de 40 gepasseerd, las ik weer mijn droomwens van toen?motorrijden.
Oké, dat gaat moeders even aanpakken. Iedereen verklaarde mij voor gek, mijn man en mijn twee dochters en uiteraard ook mijn oude vadertje. Maar eigenwijs als ik was, ik ging aan de slag. Eerst een afspraak voor een zgn. intest, d.w.z. een soort proefmotorrijles om te bekijken of je enigszins aanleg hebt en of het mogelijk is om je A?tje via een spoedcursus te kunnen bemachtigen. Met toch wel wat knikkende knieën ging ik naar Goes om voor het eerst een rondje motor te rijden. Dat viel helemaal niet mee, ik werd op een enge hoge off the road motor geplaatst en kon nauwelijks met de voetjes bij de grond, kortom het werd geen succes. Helemaal down terug naar huis.
Kort daarop toch maar bij een instructeur in Zierikzee een afspraak gemaakt voor een echte rijles. En jawel, Martin leerde mij de fijne kneepjes van het motorrijden: met uitdrukkingen als "kijken waar je heen wil" en "een motor wil rijden en niet omvallen" lukte het hem om mij in 1x te laten slagen voor mijn fel begeerde A.
Trots als een pauw, op zoek naar een eigen motor. Mijn voorkeur ging uit naar een chopper en het werd een Honda Shadow 500. Manlief moest noodgedwongen een stuk aan de schuur aanbouwen om mijn Iron Horse een plaatsje te geven. In ruil daarvoor reed hij af en toe een stukje op mijn motor en uiteindelijk is hij ook zijn rijbewijs A gaan halen bij dezelfde onvolprezen Martin.
Maar nu het reisverslag van mijn motorvakantie in Amerika.
In 1998 kreeg ik vage plannen om in AMERIKA te gaan motorrijden, alleen manlief zag dit helemaal niet zitten. Hij vindt motorrijden "wel leuk" en een vakantie hoeft voor hem niet langer dan een paar dagen te duren en ergo het moet wel dicht bij huis zijn.
Eigengereid als ik ben, deze DROOM moest voor mijn 50e ook verwezenlijkt worden.
Dus het sparen en speuren kon beginnen. Een heerlijke tijd van plannen maken, reisgidsen lezen en documentatie over Amerika opsnorren.
Diverse oproepen via internet voor reisgenoten leverde helaas niets op en alleen op reis leek me toch wel saai. Mijn jongste dochter, Linda, volgt een toerische opleiding en is gek op motorrijden, ziedaar de oplossing, Linda gaat gezellig mee onder het mom van een educatieve reis.
Via de oproepjes op internet kwam ik in contact met EUROPEAN BIKER of wel, jullie Flardinga motormuis Rob van der Touw. Van hem heb ik enorm veel tips gekregen en tot op heden onderhouden we nog steeds contact via e-mail. Hij was het ook, die mij vroeg een stukje te schrijven voor deze site.
Uiteindelijk is onze keuze gevallen op een groepsreis van ATP/Custom Tours met de wellevende naam: WESTERN TRACKS, 16 dagen langs alle highlights van het westen van Amerika, door de staten Californië, Arizona & Nevada, van Los Angeles, via Las Vegas en San Francisco en de Pacific Coast Highway weer terug naar Los Angeles. Alles bij elkaar zo? n 4000 kilometer...
posted by Dr.D at 6:48 PM
Interview:
"Death Penalty"
met
Rita Jone
Alle personen, vragen en antwoorden in dit transcript zijn fictief. Er bestaat geen enkele relatie met personen uit het heden of verleden, in het bijzonder de namen "Jantje Fartbrook" en "Rita Klita Jones".
Niets uit deze uitgave mag worden openbaar gemaakt en/of verveelvoudigd door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.
Goed HE?!
Transcriptie van het Jeremy Farbrook interview met Rita Jones.
Jeremy:
Onze volgende gaste is te zien in de film "Death Penalty", die inmiddels voor de tiende week stampvolle zalen trekt. Dames en heren, graag 'n warm applaus voor de lieftallige Rita Jones.
[Het publiek laat een overweldigend handgeklap horen.]
[Rita komt het podium op. Ze is gekleed in een witte, wijd uitlopende rok met een split tot boven de knie en een witte, doorzichtige blouse, waaronder zich de contouren van een kanten beha aftekenen. Jeremy kust haar hand en verwelkomt haar in de show.
Jeremy:
Fijn om je te zien. Welkom. Hoe gaat 't?
Rita:
Fantastisch. Het is te gek om hier te zijn. M'n hart bonst ervan.
Jeremy:
Ben je nerveus?
Rita:
[glimlacht] Een beetje.
Jeremy:
Dat gaat zometeen wel over. Goed. Vertel eens wat over jezelf. Je komt uit Londen, hè?
[Een paar mensen uit het publiek gaan uit hun dak bij het horen van de stadsnaam Londen.]
Jeremy:
Mensen uit Londen hier?
Rita:
Ik ben geboren en getogen in Parijs.
[Er klinkt nogmaals een schreeuw van een luidruchtige dame uit het publiek.]
Jeremy:
Nu weten we het wel, mevrouw.
Rita:
[gaat verder] Ik ben dus eigenlijk een Française.
Jeremy:
Maar je vader was een Engelsman.
Rita:
Klopt. Op mijn dertiende ben ik met mijn ouders naar Londen verhuist.
Jeremy:
[Plots van onderwerp veranderend.] Trouwens, wat zie je er geweldig uit.
Rita:
Dank je. Ik kom net uit de schoonheidssalon. Ik heb me laten manicuren en zo.
[Het publiek fluit.]
Rita:
[voegt toe.] Ik heb m'n haar en nagels laten doen en ook mijn benen laten harsen. [Laat benen zien, waarop het publiek reageert met een oorverdovend applaus.] Bedankt!
Jeremy:
Moet je horen...
[Rita gaat staan, richt zich tot de toehoorders en maakt een sierlijke buiging als blijk van waardering.]
[Na een intermezzo van toejuichingen keert de rust weer in de zaal. Jeremy vervolgt het interview.]
Jeremy:
Rita. Je bent getrouwd. [kijkt haar vervolgens aan.]
[Rita knikt bevestigend.]
Jeremy:
Heb je kinderen?
Rita:
Een zoon. Hij heet Francois.
Jeremy:
Een typisch Franse naam.
Rita:
Inderdaad.
Jeremy:
Hoe oud is Francois precies?
Rita:
Bijna negen maanden. [voegt snel toe.] Maar hij loopt en praat nog niet.
[Jeremy kijkt haar een tikje verrast aan.]
Rita:
[vervolgt] Dat vraagt namelijk iedereen.
Jeremy:
Zijn jongetjes daar later mee of juist vroeger?
Rita:
Meestal later. Meisjes zijn bijdehanter, zoals met alles.
Jeremy:
Hoe is ?t om moeder te zijn?
Rita:
Fantastisch.
Jeremy:
Goed. Laten we ?t eens over "Death Penalty" hebben. De film doet het bijzonder goed.
Rita:
Inderdaad. Buiten alle verwachtingen om.
Jeremy:
Hoezo?
Rita:
Nou gewoon. De recensies waren niet bepaald om naar huis te schrijven.
Jeremy:
[knikt] Vanwege het nogal beladen onderwerp.
Rita:
Ja. De doodstraf ligt nu eenmaal heel gevoelig bij het Amerikaanse publiek.
Jeremy:
Toch heeft men uiterst positief gereageerd. Kun je ons in het kort de hoofdlijnen van het plot vertellen.
Rita:
Ik speel de rol van de ter dood veroordeelde Denyse Badler. Ze heeft haar tirannieke echtgenoot vermoord en heeft na talloze rechtsprocedures het doodvonnis horen eisen. Op de vooravond van de executie vertelt ze haar relaas.
Jeremy:
In de vorm van flashbacks.
Rita:
Klopt.
Jeremy:
We gaan even naar een fragment kijken. Kun je er iets over vertellen?
Rita:
Hmm... Ja. Het is de gewoonte dat ter dood veroordeelde gevangenen een dag voor de executie kaalgeschoren worden. Deze traditie gold dus ook voor mij in rol van Denyse Badler.
Jeremy:
Ben je écht gekortwiekt?
Rita:
Yip.
[Rita strijkt door haar haar en Jeremy aanschouwt haar jongensachtige kapsel.]
Jeremy:
Staat je best goed hoor.
[Het publiek applaudisseert.]
Jeremy:
Goed. We gaan kijken naar Rita Jones in "Death Penalty".
[Het fragment speelt zich af in een ruimte waarin een robuuste kappersstoel is geplaatst. Bij het zien van de stoel raakt Denyse volledig in paniek en begint als een dolzinnige om zich heen te slaan. Uiteindelijk wordt ze door drie bewaarsters overmeestert en zonder pardon in de kappersstoel vastgebonden. Dan vervaagt de scène langzaam met het kaalscheren van Denyses hoofd.]
Jeremy:
Dames en heren, Rita Jones!
[Het publiek applaudisseert volop.]
Jeremy:
Hoelang heeft het geduurd voordat je haar weer een beetje op lengte was?
Rita:
Hmm... [denkt na] Een maand of vier. Mijn haar groeit best hard.
Jeremy:
[voelt aan zijn eigen haar, dat inmiddels aardig dunnetjes is geworden.] Dat zal bij mij niet meer zo snel lukken.
[Het publiek lacht.]
Jeremy:
Ik heb de film natuurlijk gezien. En ik vond ?m erg goed vanwege de soms bijna macabere scènes.
Rita:
[glimlacht] De levensechtheid straal ervan af.
Jeremy:
De film is ook echt opgenomen in de vrouwenvleugel van de staatsgevangenis in Utah.
Rita:
En er spelen heuse delinquenten in mee die als figuranten dienst doen.
Jeremy:
[kijkt bezorgd] Lijkt me niet zonder risico.
Rita:
[glimlacht] Ik moet eerlijk bekennen dat ik de eerste dagen best schrik had. Nu waren degenen die meespeelden natuurlijk geen beruchte moordenaars, maar...
Jeremy:
[interrumpeert] Het waren gemene gangsters, louche drugsdealers en ander laaghartig geboefte.
[Het publiek lacht.]
Rita:
[schudt het hoofd.] Nee. De meesten van hen zaten een straf uit voor meervoudige inbraken en diefstallen.
Jeremy:
En die doen geen vlieg kwaad.
Rita:
Niet als ze nog maar een paar weken moeten zitten.
Jeremy:
Daar zit iets in. Goed. Utah is de enige staat waar ter dood veroordeelden mogen kiezen tussen een dodelijke injectie en de kogel.
Rita:
Inderdaad. In andere staten kan men kiezen tussen de gaskamer of de naald. Of voor de
elektrische stoel natuurlijk.
Jeremy:
Maar Denyse kiest voor de kogel.
Rita:
Ja. Ze doet dat heel bewust.
Jeremy:
Vertel op.
Rita:
Er kleven nogal wat nadelen aan een dodelijke injectie, vinden tegenstanders. Door de geringste tegenstribbeling van de gevangene kan het gif de spieren of een slagader binnendringen. En dat schijnt erg pijnlijk te zijn, zeggen ze.
Jeremy:
[knikt] Een goed gemikte kogel lijkt haar veiliger.
Rita:
Daar komt het inderdaad op neer.
Jeremy:
Hoe gaat zo?n fusillering in zijn werk?
Rita:
In "Death Penalty" bestaat het executiepeloton uit anonieme vrijwilligers van het lokale politiekorps.
Jeremy:
En één van hen is de scherpschutter.
Rita:
Nee, juist andersom. Volgens het protocol houdt één van de agenten een geweer vast dat geladen is met een losse flodder. Ook in dat geval zal geen van hen ooit weten wie het
dodelijk lood heeft afgeschoten.
Jeremy:
En de trefkans wordt verviervoudigd.
Rita:
Precies. De kans dat je niet op slag dood bent is bijna nihil.
Jeremy:
In de film probeert Denyse alles te doen om aan haar noodlot te ontsnappen. Ze is weliswaar uitgeprocedureerd, maar toch grijpt ze een laatste strohalm aan. Vertel eens over deze uiterst vindingrijke ontsnappingspoging.
Rita:
Er is een internationaal verdrag dat zegt dat zwangere vrouwen en moeders van pasgeboren kinderen niet geëxecuteerd mogen worden.
Jeremy:
[vervolgt] Haar advocate attendeert haar op dit recht en komt vervolgens met een bereidwillige man op de proppen.
Rita:
Haar redder in nood.
Jeremy:
[glimlacht] De geslachtsdaad vindt plaats onder toezicht van een corrupte bewaarder. Want de liefdesdaad bedrijven met een ter dood veroordeelde vrouw is ten strengste verboden.
Rita:
[knikt bevestigend en voegt toe.] Maar helaas raakt Denyse niet zwanger.
Jeremy:
Ja, want uiteindelijk staat ze dan toch voor het vuurpeloton. Wat ging er door je heen toen ze de kap over je hoofd trokken.
Rita:
Het was vooral beangstigend. Het was natuurlijk in scène gezet, maar toch liep het angstzweet me over de rug. Ik zou ?t niet graag nog eens over willen doen.
Jeremy:
Maar ze schoten gelukkig alle vijf met losse flodders.
Rita:
[doet armen uiteen en lacht breeduit.] Ik ben er nog!
Jeremy:
Goed. Rita, blijf zitten. We zijn zo weer terug. Het is nu even tijd voor een onderbreking.
[Reclame]
[Na de reclame richt Jeremy zich tot het publiek.]
Jeremy:
Daar zijn we weer. Vanavond is Rita Jones onze gaste. Zij vertolkt de rol van de ter dood veroordeelde Denyse Badler in de film "Death Penalty".
[Jeremy wendt zich tot Rita.]
Jeremy:
Rita, we hebben voor de reclame over de film gesproken. Laten we ?t nu eens even hebben over de doodstraf. Ben je een voor- of een tegenstandster?
Rita:
[heel resoluut] Een voorstandster.
[Een aantal mensen uit het publiek deelt haar mening door luid te applaudisseren.]
Jeremy:
Dus je vind het te rechtvaardigen dat de overheid haar onderdanen mag doden?
Rita:
In extreme gevallen wel.
Jeremy:
Zoals?
Rita:
Als er sprake is van weerloze slachtoffers en onomstotelijk bewijs.
Jeremy:
Kun je iets specifieker zijn?
Rita:
Nou ja...ehh... bijvoorbeeld in ?t geval van een seriemoordenaar. Of iemand die een kind of een vrouw verkracht en daarna vermoord.
Jeremy:
[knikt begrijpelijk] Wat bedoel je precies met "onomstotelijk bewijs"?
Rita:
De doodstraf is natuurlijk onomkeerbaar. Om het risico uit te sluiten dat een onschuldige wordt geëxecuteerd, vind ik dat ?t voor honderd procent zeker moet zijn dat de veroordeelde ook daadwerkelijk schuldig is.
Jeremy:
En hoe wil je dat bewerkstelligen? Ik bedoel... rechtspraak is mensenwerk... en mensen maken fouten.
Rita:
Klopt. Maar neem nu bijvoorbeeld een brute verkrachting. In dat geval zou ik absoluut geen subjectieve rechtsoverwegingen willen, geen valse getuigenverklaringen en zeker geen partijdige jury. Feitelijk bewijs, in de vorm van een DNA-onderzoek, zou naar mijns inziens de dader moeten veroordelen. [voegt toe] Sperma liegt immers niet.
[Het publiek lacht.]
Jeremy:
Dus in een onbetwistbaar geval verkies je de doodstraf.
Rita:
[opnieuw heel resoluut] Zonder twijfel.
Jeremy:
Maar vind je de doodstraf geen erkenning van zwakte. Ik bedoel... als mensen zelf niet mogen doden, waarom mag de staat dat dan wel?
Rita:
De wet schrijft ?t voor.
Jeremy:
Mee eens, maar als een mens zijn medemens vermoord en je geeft de moordenaar de doodstraf...[kijkt Rita heel serieus aan] dan doe je toch precies hetzelfde onder de legale paraplu van de wet.
[Het publiek applaudisseert.]
Rita:
[schudt het hoofd.] Je zult maar worden verkracht en vermoord door zo?n idioot. Dan willen de nabestaanden de dader genadeloos straffen.
Jeremy:
Ze koesteren wraakgevoelens.
Rita:
Enerzijds, [voegt snel toe] maar dat is natuurlijk geen reden om iemand tot de doodstraf te veroordelen.
Jeremy:
Wat dan wel?
Rita:
Het feit dat de moordenaar een onvergeeflijke misdaad heeft begaan, waarvan hij of zij van te voren de consequenties had kunnen voorzien.
Jeremy:
Toch reageren de meeste moordenaars impulsief, dus uit emotie.
Rita:
[kijkt Jeremy strak aan.] Dus jij beweert dat als ik ?s nachts over straat loop en wordt aangevallen door een loslopende gek, vervolgens wordt verkracht en vermoord, dat de moordenaar uit emotie handelde?
Jeremy:
Nee.
Rita:
Precies! En het klinkt misschien heel bruut en mensonterend, maar een dergelijk wreed persoon verdient maar één straf: de doodstraf.
[Het merendeel van het publiek applaudisseert.]
Rita:
[voegt een tikje getergd toe.] En soms is de doodstraf in mijn ogen niet eens erg genoeg.
Jeremy:
[met een provocerende lach] Je wilt ze eerst nog op de pijnbank leggen.
Rita:
Daar kun je om lachen, maar in sommige Islamitische landen vormen publieke stenigingen sensationele massa-attracties.
Jeremy:
Zou je dat echt willen. Ik bedoel... de doodstraf als een bezienswaardigheid op een marktplein.
Rita:
Nee. De barbaarse middeleeuwen hebben we intussen achter ons gelaten. Maar soms denk ik dat sommige gewetenloze moordenaars er met een pijnloze dood te goedkoop van afkomen.
Jeremy:
Vind je dat de doodstraf pijnlijk mag zijn?
Rita:
[leunt achterover en slaakt een diepe zucht.] Hmm... moeilijke vraag. Als ik mijn gevoelens laat spreken ben ik geneigd te zeggen dat de doodstraf pijnlijk mag zijn, maar... dan ben ik op wraak uit. [voegt toe] En dat mag natuurlijk niet.
Jeremy:
Waarom niet?
Rita:
Wraak lost niets op. Dan ben je bezig een ander aan te doen wat hij of zij jou heeft aangedaan.
Jeremy:
Maar dat doe je met de doodstraf ook. Ik bedoel... een crimineel vermoord een medemens en vervolgens doodt de staat de crimineel.
Rita:
Dat moet je anders zien, denk ik. De crimineel vermoord een medemens... en dat is niet door de wet toegestaan. De dader krijgt een straf... en dat kan de doodstraf zijn.
Jeremy:
Dus niet iedere moordenaar veroordeel je tot de doodstraf.
Rita:
[vastberaden] Nee, zeker niet. Alleen in "extreme gevallen" pleit ik voor de doodstraf.
Jeremy:
De massamoordenaar en de kinder-verkrachter.
Rita:
Ja.
Jeremy:
En dan zou de doodstraf enerzijds als straf dienen en anderzijds als afschrikking voor anderen.
Rita:
[schudt heftig het hoofd.] Nooit is aangetoond dat de doodstraf een speciaal afschrikwekkend effect heeft.
Jeremy:
Dat is ook één van de redenen die Amnesty International aanvoert tegen de doodstraf. Trouwens, Amnesty was niet al te blij met "Death Penalty".
Rita:
Dat klopt. Tja... [perst haar lippen op elkaar] Wat moet ik daar op zeggen. Kijk... ik vind dat Amnesty International ontzettend goed werk verricht.
[Het publiek applaudisseert volop.]
Rita:
[gaat verder] Maar... als het om de doodstraf gaat is de organisatie tegen de doodstraf, in alle gevallen, zonder uitzondering.
Jeremy:
Ze beschouwen de doodstraf als schending van de fundamentele mensenrechten.
Rita:
Dat is ook hun goed recht. Want als je hoort dat mensen ter dood worden veroordeeld voor hun godsdienstige geaardheid, drugssmokkel of overspel, dan is dat natuurlijk te gek voor woorden. En dan nog maar niet te spreken over massamoorden in oorlogstijd. Dat kan gewoonweg niet!
[Het publiek applaudisseert en bloc.]
Rita:
[vervolgt] Echter... ze scheren alles en iedereen over één kam. En ik denk dat er uitzonderingen bestaan.
Jeremy:
Zoals?
Rita:
In landen met eerlijke rechtsnormen kun je onderscheidt maken tussen de zwaarte van misdrijven.
Jeremy:
En dan is de doodstraf wel toegestaan?
Rita:
In extreme gevallen wel.
Jeremy:
Waarom geen levenslange opsluiting?
Rita:
Op zich zou dat een goed alternatief zijn. Als levenslang inderdaad levenslang zou zijn.
Jeremy:
En niet 20 jaar.
Rita:
Inderdaad. Ten eerste omdat 20 jaar niet levenslang is. En ten tweede omdat de dader wegens goed gedrag of andere futiliteiten gratie verleend kan worden.
Jeremy:
En dus de straf gereduceerd wordt.
Rita:
[vult aan] Waardoor rechters vandaag de dag straffen uitdelen van tien maal levenslang. Dan vind ik dat de normen en waarden vervagen in ons rechtsgestel.
Jeremy:
Daar kan ik je geen ongelijk in geven. Eh... Rita, gezien de tijd [kijkt op zijn horloge], even
terug naar "Death Penalty". Een deel van de film speelt zich af in de rechtszaal.
Rita:
Ja.
Jeremy:
Met name het pleidooi van Denyse zelf vond ik een uiterst aangrijpende scène. Een knap staaltje acteerwerk.
Rita:
Dankjewel.
Jeremy:
Je moest alles uit de kast halen.
Rita:
[glimlacht] Dat kun je wel stellen.
Jeremy:
Laten we eens even gaan kijken.
[Het fragment speelt zich af in de rechtszaal. Denyse staat voor een aandachtig luisterende jury en houdt een alomvattende pleidooi.]
Denyse:
Ik was buiten zinnen. Ik wist niet wat ik deed.
[tranen rollen over haar wangen.]
Denyse:
[schokschouderend van het snikken.] Ik heb jaren onder zijn tiranniek bewind moeten leven. Hij heeft me geslagen, verkracht en als oud vuil behandeld.
[Denyse bet haar tranen. De camera richt zich op de aanklager. De officier van justitie is niet bepaald onder de indruk. Het beeld verplaatst zich weer naar Denyse.]
Denyse:
En toen... op die fatale avond, kon ik me niet langer beheersen. Ik handelde uit pure emotie en nam wraak. Vergeef me.
[Een snik dempt haar laatste woorden.]
[Einde van het fragment.]
Jeremy:
Als ik in de jury had gezeten, was ik overstag gedaan.
Rita:
[glimlacht] De rol van de jury bij het opleggen van de doodstraf is cruciaal. Dat weet Denyse donders goed. De rechter kan het doodvonnis slechts uitspreken, als de jury zich daar unaniem voor heeft uitgesproken. Denyse probeert van deze wetsbepaling gebruik te maken.
Jeremy:
Dus als één jurylid tegen is, kan de doodstraf niet opgelegd worden.
Rita:
Klopt. De rechter kan dan alleen een levenslange gevangenisstraf uitspreken.
Jeremy:
Het is dus de truc om de jury te overtuigen van je onschuld.
Rita:
In feite wel... vandaar dat ik de gebruikmaking van een jury bekritiseer.
Jeremy:
Vanwege hun subjectiviteit.
Rita:
Inderdaad.
Jeremy:
Vind je dat Denyse inderdaad de doodstraf verdiende?
Rita:
Nee, zeker niet. Hoewel ze de moord op haar man met voorbedachte rade heeft gepleegd, ben ik van mening dat ze geen "extreem geval" is.
Jeremy:
Ze handelde uit emotie.
Rita:
Ja. Maar desondanks zou ik haar levenslang hebben opgelegd. Misschien met de mogelijkheid van voorwaardelijke vrijlating na twintig jaar.
Jeremy:
[knikt bevestigend.] Zijn we ?t daar in ieder geval over eens.
Rita:
Yip.
Jeremy:
Goed. [werpt een blik op de klok.] We moeten helaas gaan afsluiten.
Rita:
[knikt instemmend.] Okido.
Jeremy:
Leuk dat je er was. [staat op, richt zich tot het publiek en wijst naar Rita.] Dames en heren, Rita Jones!
[Jeremy schudt Rita de hand, kust haar en begeleid haar naar het trapje van het podium. Rita zwaait naar het applaudisserende publiek en verdwijnt achter de bühne.
Jeremy:
[richt zich tot de camera.] Tot de volgende keer!
posted by Dr.D at 6:32 PM
Een samenzwering van idioten
De Groene Amsterdammer van 8 november 1995
Een angstaanjagend gekrijs brak uit in Jeruzalems discotheken, toen zaterdagavond bekend werd dat Rabin was vermoord. Rabin is messias en martelaar geworden, tegen wil en dank.
door Arthur van Amerongen en René Zwaap
JERUZALEM - 'Rabin is de Messias', schreeuwt een hooguit zestienjarige Israeli tegen een ultra-orthodoxe jood die met een portret van Menachim Schneerson, de Lubavitscher rebbe, zwaait. Amper een minuut geleden reed de truck met de kist van Yitzhak Rabin voorbij, op weg naar de Herzlberg.
De verdwaalde zeloot krijgt de wind van voren. De vorig jaar overleden rabbijn Schneerson gold voor veel van zijn aanhangers als de Messias en stond bekend als een fel tegenstander van Rabins vredespolitiek. Enige durf kan de zeloot niet worden ontzegd, te midden van de honderdduizend Israeli's die Rabin de laatste eer bewijzen. Door diens wrede en onverwachte dood is de diepe kloof in de Israelische samenleving eens te meer blootgelegd. Het weldenkende deel der natie is naar Jeruzalem getogen, de tegenstanders van Rabin blijven, op een enkele uitzondering na, wijselijk stil.
De moord op Rabin heeft geleid tot een twee dagen durende massale oproep tot vrede, een oproep die de voor Rabin fataal afgelopen vredesdemonstratie in Tel Aviv afgelopen zaterdagavond in alle opzichten overtreft. Honderdduizenden Israeli's, vooral jongeren, bewijzen de laatste eer aan Rabin. Op zijn laatste rit, van de Knesset naar zijn graf, wordt Rabin vergezeld door de groten der aarde. Het is een van de meest imponerende begrafenissen van de eeuw, met Wim Kok, koningin Beatrix, Bill Clinton, Jimmy Carter, George Bush en talloze staatshoofden als getuigen.
Voor de Israelische veiligheidsdienst, tot afgelopen zaterdagavond het absolute bolwerk van veiligheid, is de ceremonie een complete nachtmerrie. Nooit eerder waren er zoveel belangrijke gasten in Israel. Langs de weg tussen het Israelische regeringsgebouw en de Herzlberg staan duizenden soldaten, met geladen wapens en hun gezicht naar het massale publiek gericht. Op de daken staan scherpschutters, alle mogelijke Israelische veiligheidsdiensten zijn uitgerukt. Naast de kogelvrije limousines van de hoogwaardigheidsbekleders rennen nerveuze mannen in zwarte pakken voorafgegaan door met stenguns bewapende motorrijders.
Op de weg tussen de Knesset en de Herzlberg staan orthodoxe yeshiva-studenten zij aan zij met in minirok en T-shirt gehulde meisjes, een ongekend beeld hier. Een groepje orthodoxe jongeren staart vol ontzag naar het decolleté van een geblondeerde demonstrante. 'Waarom mag ik op sabbat niet in mijn auto door Jeruzalem rijden?' schreeuwt ze. 'En waarom kijken jullie zo naar mijn tieten?' De jongens giechelen en worden uiteindelijk door een rabbijn weggevoerd.
Een eenzame demonstrant uit Kiryat Arba', het joods-fundamentalistische bolwerk naast Hebron, zwaait met een bordje met als opschrift: 'Ik schaam me.' Hij bekent aanhanger te zijn van de radicale Kach-beweging, ooit opgericht door de vermoorde extremist Meir Kahane. 'Hoe kunnen jullie in godsnaam joden vermoorden?' schreeuwt hij wanhopig.
De CNN-correspondent Wolf Blitzer meldt voor de camera's dat heel Jeruzalem in diepe rouw is, maar er hangt in feite een zeer ontspannen en berustende sfeer rond de begrafenis. Het is 25 graden, op straat wordt gratis limonade verstrekt, groepjes mensen staan rondom radio's en luisteren naar de speeches van Bill Clinton, koning Hoessein van Jordanië en de Egyptische president Hosni Moebarak. Natuurlijk rouwt Jeruzalem, maar het is alsof de mensen voor het eerst in lange tijd beseffen dat het zo niet verder kan. Rabin is een martelaar geworden, tegen wil en dank. Meer dan vijftig jaar lang heeft hij zich opgeofferd voor de veiligheid van Israel, met als resultaat dat hij afgelopen zaterdag in koelen bloede werd doodgeschoten door een voormalige beroepsmilitair.
TOEN DOCTOR Baruch Goldstein begin vorig jaar de tombe van de aartsvaderen in Hebron binnenwandelde en een bloedbad aanrichtte onder biddende Palestijnen, reageerde premier Rabin op zijn bekende wijze: 'Een eenzame gek, maakt u zich geen zorgen.' Onmiddellijk na de moord op Rabin verkondigde Benjamin Nethanyahu, leider van de grootste rechtse oppositiepartij Likoed, hetzelfde voor de camera's van CNN: 'We kunnen ons niet beschermen tegen lonely lunatics.'
Maar de moordenaar van Yitzhak Rabin was geen eenzame gek. Yigal Amir, 27 jaar, zoon van een jemenitische rabbijn uit de sjieke badplaats Herzlia, parel aan de kroon van zijn yeshiva (godsdienstschool), de Kerem Dicna, rechtenstudent aan de verlichte Bar Ilan-universiteit van Tel Aviv, staat in een lange en bloederige traditie van extreem rechts geweld in Israel.
Net als docter Goldstein was Yigal Amir een uitmuntend soldaat. Hij diende in de Golan-brigade, de keurtroepen van het Israelische leger. Zijn broer, eveneens voorbeeldig militair, prepareerde de drie speciale dumdumkogels waarmee Rabin werd doodgeschoten. De aanslag op Rabin, volgens Amirs verklaring tegenover de politie 'opgedragen door God', was zeker geen spontaan opgeweld idee. Naar eigen zeggen had Amir al twee keer eerder een aanslag op Rabin gepland, waarvan een keer tijdens een bezoek van Rabin aan het holocaust-monument Yad Ve Shem in Jeruzalem. Hij was lid van de extreem-rechtse organisatie Ayel, in welke hoedanigheid hij regelmatig in de actualiteitenrubrieken van de Israelische televisie te zien was, woest zwaaiend weggedragen door militairen tijdens demonstraties tegen het regeringsbeleid.
In het milieu van Amir was het al geruime tijd gebruik om Rabin uit te maken voor moordernaar en verrader. Ook Benjamin Nethanyahu en andere Likoed-leden deden regelmatig een duit in het zakje. Zozeer dat Rabins weduwe Lea bij de begrafenis met de woorden 'Het is te laat' weigerde de excuses van een Likoed-lid voor de hysterische haatcampagne tegen haar man te accepteren. In het kader van die anti-Rabincampagne circuleerden er cartoons waarop Rabin stond afgebeeld in een nazi-uniform compleet met swastika's. Talloze auto's reden rond met stickers met teksten als: 'Het volk is tegen Rabin'.
Rabin maakte drie maanden geleden al bekend dat hij regelmatig werd bedreigd. Volgens hem kon het gevaar van extreem-rechtse groeperingen komen, maar ook van een enkele loslopende gek. De Israelische veiligheidsdienst was al geruime tijd in de weer met het opstellen van profielen van potentiële daders. Sinds zijn handdruk met Yasser Arafat stond de gewezen generaal nummer één op de dodenlijst van een hele rits joodse fundamentalistische verzetsgroepen, direct gevolgd door Shimon Peres. Dit aftasten van de mogelijke zieleroerselen van de Israelische Lee Harvey Oswald leverde klaarblijkelijk weinig op, zoals ook het hele veiligheidssysteem van de op totale controle en veiligheid gefixeerde joodse staat jammerlijk heeft gefaald.
EHUD SPRINZAK, schrijver van enige baanbrekende studies over aard en wezen van extreem-rechts in Israel, kreeg naar eigen zeggen enkele dagen voor de aanslag een anoniem telefoontje waarin werd medegedeeld dat er een aanslag op Rabin aanstaande was. 'Maar hebben jullie dan wel een rabbi die dat goed wil keuren?' vroeg Sprinzak, refererend aan het eerste gebod dat Mozes mocht ontvangen. Het antwoord: 'Als we willen hebben we er wel tien.' Rabin kon met andere woorden weten wat hem boven het hoofd hing. Desondanks weigerde hij een koren van het land, toonde tijdens de begraitzhak, zoon van Rosa en Nehemia Rabin' werd gelast, als repressaille voor 'het uitventen van het land van Israel aan de Arabieren'. Deze joodse ayatolla's kregen hun zin. De Israelische regering kwam maandag met een verklaring waarin harde maatregelen werden aangekondigd tegen extreem-rechtse rabbijnen die hadden opgeroepen tot de moord op Rabin. Ook werd een verbod op de activiteiten van extreem-rechtse groepen in het vooruitzicht gesteld. Een eerdere wet in die richting werd twee jaar geleden tegengehouden door Israels hooggerechtshof, omdat die in strijd zou zijn met de vrijheid van godsdienst. Nu komt de maatregel rijkelijk laat.
DE MOORD OP RABIN heeft het aangezicht van Israel definitief veranderd. Het werpt niet alleen een alleronaangenaamst licht op de 'joodse politieke ondergrondse', ook op andere terreinen zet het de natie voor dilemma's die schreeuwen om een radicale ommekeer. Er zijn ten eerste veel te veel wapens in het land. Israel is gedrenkt in een cultus van geweld. Opgeschoten tieners die je niet eens een brommer zou toevertrouwen, lopen met hun machinegeweren al dan niet dronken rond in de disco. Het openlijke wapenvertoon doet de extreemste wild-westfilms verbleken tot een tochtje Disneyland.
Ten tweede ligt het nationale veiligheidssyndroom definitief aan diggelen. Een van de best beschermde mensen ter wereld, premier van een land waar alles op veiligheid - bitachon - is gericht, kon door een goed opgeleide terrorist op anderhalve meter afstand worden afgeknald. Israel zal nooit meer hetzelfde zijn, en de kloof tussen rechts en links lijkt groter dan ooit.
Toch is er een kleine kans dat de moord op Rabin positieve gevolgen heeft. Zijn dood heeft de nurkse, kettingrokende, een fles wodka per dag consumerende ex-warlord in één klap tot het idool van de Israelische jeugd gemaakt. Toen het nieuws van Rabins overlijden zaterdagavond bekend werd gemaakt door Sky-news (de Israelische televisie deed toen nog steeds geloven dat het slechts om lichte verwondingen ging), barstte de binnenstad van Jeruzalem bij de spaarzame uitgaansgelegenheden uit in een spontaan angstaanjagend gekrijs. In een mum van tijd waren de straten vol met door verdriet gebroken tieners.
Bij leven en welzijn was Rabin nooit zo populair geweest. Hij was zeker geen smetteloze politicus - zijn carrière als ambassadeur in Amerika werd vroegtijdig beëindigd door een financieel schandaal - maar hij was wel degelijk een van de meest oorspronkelijke denkers en doeners in het Midden-Oosten. Nu is hij een martelaar geworden. Volgens zijn familie en vrienden was Rabin volslagen gelukkig tijdens de massale vredesdemonstratie in Tel Aviv afgelopen zaterdag. Voor het eerst in zijn carrière bromde hij wat mee op de tonen van een vredeslied, gelukkigerwijs bijgestaan door talloze Israelische popsterren. Het is haast ongelofelijk dat de tekst van het lied, die Rabin luttele minuten voor zijn dood in zijn binnenzak stak, door een kogel werd doorboord.
Tegen wil en dank is Yitzhak Rabin het nationale jeugdidool van Israel geworden. Enkele uren na zijn begrafenis op de Herzlberg, het walhallah van de Israelische helden, zitten Israelische hippies te treuren rond zijn graf. Amper zes uur eerder was het voor het voetvolk onmogelijk de berg te betreden, maar nu is de duisternis gevallen en zijn koning Hoessein van Jordanië en president Moebarak van Egypte vertrokken. Rond het verse graf, in de nabijheid van dat van Golda Meir, zijn honderden kaarsjes aangestoken. Mount Herzl lijkt op Père Lachaise, Rabins graf op dat van Jim Morrison.
posted by Dr.D at 6:08 PM
Nieuwe titels op De Boekenplank
JUNI 2000
0702 : GABALDON, Diana - DE VERRE KUST (F)
0701 : SCHAAP, Peter - OGEN VAN IVOOR (F)
0700 : ROUTLEY, Jane - IN STRIJD MET DE VUURENGEL (F)
0699 : PULLMAN, Philip - HET NOORDERLICHT (F)
0698 : MARYSON, W.J. - MEESTER MAGIËR 'EMAENDOR' (F)
0697 : PEARSON, Ridley - DE KINDERLOKKER (T)
0696 : WEIS, Margeret & HICKMAN, Tracy - DE PALADIJN VAN DE NACHT (F)
0695 : FEIST, Raymond E. - DE SCHERVEN VAN EEN VERBRIJZELDE KROON (F)
0694 : MARGOLIN, Phillip - VALS RECHT (T)
0693 : HARTOV, Steven - GEZANT VAN DE DUIVEL (T)
0692 : PEARSON, Ridley - MIDDLE OF NOWHERE (T)
0691 : BURROUGHS, Edgar Rice - TARZAN DE GEWELDIGE (F)
0690 : BURROUGHS, Edgar Rice - TARZAN EN HET VERLOREN RIJK (F)
0689 : BURROUGHS, Edgar Rice - TARZAN IN HET OERWOUD (F)
0688 : BURROUGHS, Edgar Rice - TARZAN EN DE GOUDEN LEEUW (F)
0687 : BURROUGHS, Edgar Rice - TARZAN DE VERSCHRIKKELIJKE (F)
0686 : BURROUGHS, Edgar Rice - TARZAN DE ONOVERWINLIJKE (F)
0685 : BURROUGHS, Edgar Rice - TARZAN EN HET MIERENVOLK (F)
0684 : BURROUGHS, Edgar Rice - TARZAN VAN DE APEN (F)
0683 : BURROUGHS, Edgar Rice - TARZANS TERUGKEER (F)
0682 : VOGT, A.E. van - DE MAN MET DE 1000 NAMEN (SF)
0681 : QUEEN, Ellery - DE VIERDE VAN DE DRIE (D) & CHARTERIS, Leslie - DE SAINT TREEDT OP (D)
0680 : QUEEN, Ellery - HET HUIS HALVERWEGE (D) & GARVE, Andrew - DE VAL SLAAAT DICHT (D)
0679 : QUEEN, Ellery - THE DEVIL TO PAY (D-engels)
0678 : QUEEN, Ellery - TEN DAYS' WONDER (D-engels)
0677 : QUEEN, Ellery - TRAGEDY OF Z (D-engels)
0676 : QUEEN, Ellery - ELLERY QUEEN PRESENTEERT... 3 (D)
0675 : QUEEN, Ellery - ELLERY QUEEN PRESENTEERT... 2 (D)
0674 : QUEEN, Ellery - DE AVONTUREN VAN ELLERY QUEEN (D)
0673 : QUEEN, Ellery - EN OP DE ACHTSTE DAG (D)
0672 : QUEEN, Ellery - HET GLAZEN DORP (D)
0671 : QUEEN, Ellery - LIJK AAN DE HAAL (D)
0670 : QUEEN, Ellery - Q.E.D. (D)
0669 : QUEEN, Ellery - DE TANDEN VAN DE DRAAK (D)
0668 : QUEEN, Ellery - DE TEGENSPELER (D)
0667 : QUEEN, Ellery - MOORD ACHTERSTEVOREN (D)
0666 : QUEEN, Ellery - DE TIENDE DAG (D)
0665 : QUEEN, Ellery - DE NAAKTE WAARHEID (D)
0664 : QUEEN, Ellery - MOORD EN SCENE (D)
0663 : QUEEN, Ellery - 3X3=10 (D)
0662 : QUEEN, Ellery - ZINGEND DE PIJP UIT (D)
0661 : QUEEN, Ellery - DE DOOD SCHOOT MET SCHERP (D)
0660 : QUEEN, Ellery - MR. MISDAAD (D)
0659 : QUEEN, Ellery - DE MANIAK (D)
0658 : QUEEN, Ellery - DE SIAMESE TWEELING (D)
0657 : QUEEN, Ellery - HET LIPPENSTIFTMYSTERIE (D)
0656 : QUEEN, Ellery - DE BRON VAN HET KWAAD (D)
0655 : QUEEN, Ellery - MET ELLERY QUEEN DE WERELD ROND (D)
0654 : QUEEN, Ellery - DE GRIEKSE DOODKIST (D)
0653 : QUEEN, Ellery - EEN MAN EEN MAN (D)
0652 : QUEEN, Ellery - NIEUWE AVONTUREN VAN E.Q. (D)
0651 : QUEEN, Ellery - MET RODE LETTERS (D)
0650 : QUEEN, Ellery - HET EGYPTISCHE TEKEN (D)
0649 : QUEEN, Ellery - HET MYSTERIE VAN DE HOGE HOEDEN (D)
0648 : QUEEN, Ellery - PANIEK OP MANHATTAN (D)
0647 : QUEEN, Ellery - MOORD IN HOLLYWOOD (D)
0646 : QUEEN, Ellery - HARTENVIER (D)
0645 : QUEEN, Ellery - MOORD OP RIJM (D)
0644 : QUEEN, Ellery - DE HALVE SCHAAR (D)
0643 : QUEEN, Ellery - DE DERTIENDE GAST (D)
0642 : QUEEN, Ellery - DE MOORDENAAR HEET FOX (D)
0641 : LUDLUM, Robert & LYNDS, Gayle - DE HADES FACTOR (T)
0640 : CLANCY, Tom & PIECZENIK, Steve - VERDACHT (Netforce Explorers 9) (F)
0639 : VANCE, Jack - DE HUIZEN VAN ISZM (F)
0638 : VANCE, Jack - DE KOKOD-KRIJGERS (F)
0637 : VANCE, Jack - HET LAATSTE KASTEEL (F)
0636 : SCHEER, K.H. - "ELITE-EENHEID "LUNAPORT"" (SF)
0635 : SCHEER, K.H. - OPERATIE MORGENROOD (SF)
0634 : SCHEER, K.H. - HEL ONDER NUL GRADEN (SF)
0633 : SCHEER, K.H. - C.C.5 STRENG GEHEIM (SF)
0632 : SCHEER, K.H. - ONDERNEMING PEGASUS (SF)
0631 : SCHEER, K.H. - ATOOMGETAL 120 (SF)
0630 : SCHEER, K.H. - GEHEIM COMMANDO H.C.9 (SF)
0629 : SCHEER, K.H. - IN BUITENGEWONE DIENST (SF)
0628 : SCHEER, K.H. - DE MANNEN VAN PYRRHUS (SF)
0627 : EDDISON, E.R. - DE WORM OUROBOROS (F)
0626 : L'ENGLE, Madeleine - FLITS IN DE RUIMTE (F)
0625 : HERBERT, James - DREIGING UIT HET SCHIMMENRIJK (H)
0624 : KOTZWINKEL, William - E.T. (SF)
0623 : SCHMITZ, Hermann - KATASTROFALE VERHALEN (F)
0622 : KOCHER, Paul H. - TOLKIEN: MEESTER VAN MIDDEN-AARDE (NF)
0621 : SUTCLIFF, Rosemary - DE ADELAAR VAN HET NEGENDE (F)
0620 : DIBELL, Ansen - ASHAI REY (F)
0619 : GREEN, Roger Lancelyn - KONING ARTHUR & DE TAFELRONDE (F)
0618 : STEVENSON, Robert Louis - DE GEEST IN DE FLES (H)
0617 : HOFFMANN, E.T.A - SPOKEN EN SPROKEN (H)
0616 : MORE, Thomas - UTOPIA (F)
0615 : POHL, Frederik & KORNBLUTH, Cyril - DE GROOTHANDELAREN VAN DE RUIMTE (SF)
0614 : ROUSSEAU, Leon - FRITS DEELMAN EN DE GROENE HEL (JSF)
0613 : BRADBURY, Ray - AAN HET PRIKKEN VAN MIJN DUIMEN (SF)
0612 : SMITH, Clark Ashton - ZOTHIQUE EN ANDERE VERLORNE WERELDEN (F)
0611 : CARTER, Lin - ONDER DE GROENE STER (SF)
0610 : PUZO, Mario - OMERTÀ (T)
0609 : FEIST, Raymond E. & WURTS, Janny - DIENAAR VAN HET KEIZERRIJK (F)
0608 : FEIST, Raymond E. & WURTS, Janny - DOCHTER VAN HET KEIZERRIJK (F)
0607 : anthologie - DE AARDE VOORBIJ (3 SF Romans)
0606 : VOGT, A.E. van - VROUW IN DE NACHT (SF)
0605 : LINDHOLM, Megan - KERLEW, BROEDER VAN DE WOLF (JF)
0604 : LINDHOLM, Megan - TILLU, VROUW VAN DE TOENDRA (JF)
0603 : FLEMING, Ian - DE WONDERAUTO (JSF)
0602 : VERNES, Henri - BOB MORAN EN DE HELSE VALLEI (JSF)
0601 : BERTIN, Eddy C. - DE PLANEET VAN DE GOUDEN SPINNEN (JSF)
0600 : CLARKE, Arthur C. - EILANDEN IN HET HEELAL (SF)
0599 : CLARKE, Arthur C. - VAKANTIE TUSSEN DE STERREN (SF)
0598 : QUEEN, Ellery - DE LOSLOPENDE GEK (T)
0597 : FEENSTRA, R. - DE DISCUS KOMT TERUG (JSF)
0596 : BENSON, Bert - EURO-5 ANTWOORDT NIET (JSF)
0595 : BENSON, Bert - EURO-5 OP DRIFT IN DE TIJD (JSF)
0594 : BENSON, Bert - EURO-5 RUIMTESCHIP FREYA UIT DE KOERS (JSF)
0593 : RIDPATH, Michael - VIJANDIGE OVERNAME (T)
0592 : ROSS, Bernard L. - AMOK KONING VAN KONGO (H)
0591 : anthologie - DE MACHT VAN DE ZIN (SF Verhalen)
0590 : anthologie - ZOMERSFEER (SF Verhalen)
0589 : CAMP, L. Sprague de - DE TRITONIAANSE RING (F)
0588 : LEE, Tanith - SCHADUWVUUR (F)
0587 : DIBELL, Ansen - STORMVLOEDGRENS (F)
0586 : DIBELL, Ansen - ZOMERMARKT (F)
0585 : STALLMAN, Robert - DE WEERLING GEVANGEN (H)
0584 : STALLMAN, Robert - DE WEERLING (H)
0583 : SCHAAP, Peter - KALYNDRA (F)
0582 : SCHAAP, Peter - WOLVERS DOCHTER (F)
0581 : SCHAAP, Peter - DE SCHRIJVENAAR VAN THYLL (F)
0580 : THIJSSEN, Felix - DE NACHT VAN ABADDON (SF)
0579 : THIJSSEN, Felix - SCHADUWEN OP ARIES (SF)
0578 : GOODKIND, Terry - DE EERSTE WET VAN DE MAGIE (F)
0577 : HARLAND, Paul & EVENBLIJ, Paul - SYSTEMS OF ROMANCE (Eng. SF)
0576 : TENG, Tais - NEONMAAN (SF)
0575 : BERTIN, Eddy C. - KRUISENDE MUREN (SF)
0574 : anthologie - VIERDE RAGNAROK (SF Verhalen)
0573 : HELLINGA, Gerben Jr. - TWEEDE TALENT (SF)
0572 : BOEKESTEIN, Jaap - SCHADUWSTRIJD (SF)
0571 : TENG, Tais - GLAZEN SPEREN (SF)
0570 : HELLINGA, Gerben Jr. - KINDEREN VAN DE REKENING (SF)
0569 : anthologie - DERDE RAGNAROK (SF Jaarboek 1996)
0568 : EEKHAUT, Guido - VACUÜMEILAND (SF)
0567 : HELLINGA, Gerben Jr. - GRENSCONFLICTEN (SF)
0566 : TENG, Tais - LASERLICHT (SF)
0565 : KUIPERS, Jan J.B. - BANNENFLUISTER, HEMELGLAS (SF)
0564 : HARLAND, Paul - WATER TOT IJS (SF)
0563 : anthologie - TWEEDE RAGNAROK (SF Jaarboek 1995)
0562 : LINDEN, Vincent van der - DE ZENDGRAAF (SF)
0561 : TENG, Tais - DE GUNSTELING VAN SEDNA (SF)
0560 : EEKHAUT, Guido - ORSENNA (SF)
0559 : LANDMAN, Jan Bee - DE OVERSTROMING (SF)
0558 : HARLAND, Paul - REMOTE CONTROL (SF)
0557 : anthologie - RAGNAROK (SF Jaarboek 1994)
0556 : TENG, Tais - DE EILANDEN VAN DE AVOND (SF)
0555 : anthologie - ZOMERSF (SF)
0554 : CAROSSA, Jakob - DE NAAKTEN EN DE SPEYERS. EUROPA AUGUSTUS 2089 (SF)
0553 : HERBERT, Frank - DE SANTAROGA BARRIÈRE (SF)
0552 : TUBB, E.C. - VRAATZUCHTIGE MUIL (SF)
0551 : LEM, Stanislaw - EDEN (SF)
0550 : MOORCOCK, Michael - HET JUWEEL IN DE SCHEDEL (F)
0549 : CLARKE, Arthur C. - IN HET WITTE HERT (F)
0548 : VANCE, Jack - DE TALEN VAN PAO (F)
0547 : LEGUIN, Ursula - DE ONTHEEMDE (F)
0546 : THIJSSEN, Felix - DE POORTEN VAN HET PARADIJS (SF)
0545 : THIJSSEN, Felix - DE DAG VAN ALDEBARAN (SF)
0544 : ALDISS, Brian - FONTEIN SCIENCE FICTION 2 (SF)
0543 : BRUNNER, John - DE TELEPAAT (SF)
0542 : HEINLEIN, Robert A. - VRIJDAG (SF)
0541 : ASIMOV, Isaac - FOUNDATION TRILOGIE (SF)
0540 : CHILTON, Charles - OPERATIE LUNA (Sprong in het heelal) (SF)
0539 : AARDENBURG, A. van - AVONTUREN VAN BAS BANNING 2
0538 : AARDENBURG, A. van - BAS BANNING EN HET SPAANSE GALJOEN
0537 : AARDENBURG, A. van - BAS BANNING EN DE TOUR DE FRANCE
0536 : DORRESTEIN, Hans - DE WRAAK VAN DE SPAANSE KAT (F)
0535 : CLANCY, Tom - WOESTIJNSTORM (NF)
0536 : STRAUB, Peter - MISTER X (T)
0535 : OLGIN, Howard - MOORDMACHINE (T)
0534 : LEE, Tanith - ARA (F)
0533 : FRIEDMAN, C.S. - KROON VAN SCHADUWEN (F)
0532 : FRIEDMAN, C.S. - ALS DE WARE DUISTERNIS VALT (F)
0531 : AMBROSE, David - GEESTKRACHT (T)
0530 : ROBINSON, Kim Stanley - MARS DE GROENE PLANEET (SF)
0529 : ALEXANDER, Lloyd - DE TOVENAAR IN DE BOOM (F)
0528 : BURROUGHS, Edgar Rice - HET MEISJE UIT DE WILDERNIS (F)
0527 : FEENSTRA, R - DE DISCUS IN VOLLE VAART (F)
0526 : DRAGT, Tonke - DE TORENS VAN FEBRUARI (F)
0525 : VONNEGUT, Kurt - SLACHTHUIS VIJF (SF)
0524 : HEINLEIN, Robert A. - REQUIEM EN ANDERE VERHALEN (SF)
0523 : HARRISON, Harry - FATALE VLUCHT (SF)
0522 : PIPER, H. Beam - H. BEAM PIPER OMNIBUS (SF)
0521 : THIJSSEN, Felix - DOODSVOGEL (F)
0520 : ERDMAN, Paul - DE LAATSTE DAGEN VAN AMERIKA (SF)
0519 : LAUMER, Keith - DE GLAZEN BOOM (SF)
0518 : CAMUS, Albert - DE PEST (SF)
0517 : WYNDHAM, John - DE TRIFFIDS KOMEN (SF)
posted by Dr.D at 6:05 PM
DE LOSLOPENDE GEK
Het Spectrum. 1980, 1e, pocket, VG/F, Euro 3,50
Door Vance onder pseudoniem "Ellery Queen" geschreven.
Vertaling van" The Madman Theory
posted by Dr.D at 6:01 PM
De loslopende gek
The Madman Theory
Published by Het Spectrum under the pseudo of Ellery Queen
Prisma Detective series #452
Printing information:
1980, 90 274 3871 4
posted by Dr.D at 5:51 PM
Dat Begint Al Meteen Met Jatten!!!
posted by Dr.D at 5:49 PM
LOS?
LOPEND?
GEK?
|
|
